El Stevo In Mexico

Bezoek van thuis

2008-03-02T09:02:00.000-08:00

Voor kerst en Nieuw heb ik bezoek gekregen van het thuisfront. Ma, Pa en mijn zus zijn langsgekomen om te kijken hoe ik woon hier en kerst en nieuw hier te vieren.

Kerstmis is in Mexico (zoals thuis) een echt familiefeest. Ik was dan ook blij dat mijn familie dan in Mexico zou zijn om het samen te vieren. Volgend jaar kom ik voor de feestdagen naar Belgie. Je wordt wel uitgenodigd om bij families van collega's of vrienden hier mee te vieren maar dat lijkt me toch niet zo leuk om dat nu bij kerstmis te gaan doen.

Het begon al goed bij de aankomst omdat er blijkbaar de week ervoor een nieuwe terminal in gebruik genomen was aan de luchthaven van Mexico City en ik daar niks van wist (ik kijk dan ook niet naar het locale nieuws). Mijn ouders en Hilde stonden dus te wachten buiten aan die nieuwe terminal en ik stond te wachten in de oude terminal wat e voor zorgde dat ze pas een dik uur later konden naar mijn appartement gaan. Er waren dan ook nog eens twee koffers (van de drie) niet aangekomen. Sjance dat die later nog gevonden zijn.

De eerste dagen van onze trip hebben we in Mexico City doorgebracht. Iedereen had duidelijk last van jetlag dus de eerste dag werd beperkt door een wandeling in de buurt waar ik woon en een kort bezoek aan het museum van de antropolgy. Dit is zowat het grootste museum hier en de Mexicanen zijn er duidelijk erg trots op. In de volgende dagen hebben we Coyoacan, Zocalo, Reforma en wat andere sites bezocht. Eigenlijk zowat alles wat voor een toerist in Mexico City interessant is (wat uiteindelijk niet zoveel is waardoor Mexico City voor de meesten slechts een stop van een dag of twee is op hun Mexico reis). Het was wel grappig dat op Zocalo er heel erg veel mensen in de Kathedraal daar de mis aan het volgen waren (Mexico is erg katholiek); terwijl er buiten dan weer veel mensen aan het aanschuiven waren bij de indianen shaman om rereinigd te worden van zonden en dergelijke (ze zijn er nog niet helemaal uit precies wie er kan zorgen voor de uiteindelijke absolutie).

Achteraan de kerk, en vooraan de shamans..

Het Frida Kahlo huis.

In Coyoacan.

Vanuit DF zijn we naar Merida gevlogen. Omdat Mexicanen Mexicanen zijn was onze vlucht zomaar 4 uur vroeger gezet dan op onze reservering stond. En omdat Mexicanen Mexicanen zijn werden we daar natuurlijk niet van op de hoogte gebracht. Omdat ik ondertussen wel weet dat Mexicanen Mexicanen zijn had ik dan gelukkig de ochtend van onze vlucht nog eens gedubbelcheckd of er iets veranderd was en konden we zonder problemen naar Merida. omdat we normaal gezien pas 's avonds laat zouden aankomen in het hotel had ik geen restaurant geboekt. Toen we dus veel vreoger aankwamen waren al de restaurants al volzet in het hotel (en bijna niks was open in de rest van de stad) zodat we kerstavond met zijn allen in de hotelkamer gevierd hebben met roomservice. Dit was eigenlijk nog gezelliger dan in een groot restaurant moeten wachten op je eten. het was wel vreemd om te zien dat op zowel kerstavond als kerstdag er bijna geen restaurants op zijn in Mexico. Iedereen eet blijkbaar inderdaad thuis dan.

Met hoeden zoals het echte toeristen beaamt...

Merida is een aanrader voor wie naar Mexico zou willen gaan maar langer dan een dag kunt ge er niet echt veel doen. We zijn dan ook een dag naar Chichen Itza getrokken om te zien wat zo een nieuw wereldwonder nu eigenlijk voorstelt. Dat is wel de moeite, maar na een site of twee van die pyramiden en dergelijke gezien te hebben hebt ge het toch wel gehad. Ik ben nu naar de site vlak bij Mexico City geweest (Theotihuacan) en dus Chichen Itza en beiden waren de moeite. Maar ik ga toch niet meer mijn best doen om er nog meer te gaan zien.

Na Merida hebben we Miami bezocht. Het is telkens toch weer pijnlijk duidelijk dat je van de derde naar de eerste wereld reist als je de USA bezoekt vanuit Mexico. Miami was leuk om gezien te hebben met de Art Deco huizen aan het strand, de gevarieerde restaurants, de immense shopping malls en natuurlijk het strand zelf. Erg lekker gegeten en erg veel geshopt. Wat eigenlijk elke keer ik in de States ben gebeurt.

Ge vindt er zelfs Art Deco tankstations..

Om de reis af te ronden hebben we nog een week doorgebracht in Playa del Carmen. Na al dat rondgereis dacht ik dat het leuk zou zijn om gewoon een tijdje te relaxen in een mooie badplaats. In Playa hebben we ook nieuwjaar gevierd en het was eens wat anders om op nieuwjaar in een restaurant aan het strand te zitten ipv sjiek in het pak in een restaurant thuis terwijl het buiten
- 2 grC is. Heel het stadje was voor die avond sjokvol, maar gelukkig vertrokken de meeste feestvierders de dag erna al.

In Mexico dragen ze blijkbaar van die stereotype feesthoeden op nieuwjaar. Dat moesten wij dus ook proberen. Na eenpaar borrels gaf Pa er duidelijk niet meer om..

Ik moest twee dagen vroeger terug naar Mexico City omdat ik de rapportering naar HQ moest doen (miljaarde toch, ze laten ene finance medewerker ook nooit met rust).

Op de terugreis was er weer een koffer verloren geraakt (dat moet toch te maken hebben met de efficientie van dat bagagepersoneel op JFK waar ze telkens van vlucht moesten wisselen) maar ook die is terecht gekomen.

Het was een leuke reis en fijn om iedereen eens hier in Mexico te hebben.

Luguber volkje die Mexicanen (en ineens 3 posts om het gebrek aan posten de laatste weken wat in te halen)

2007-12-17T16:20:00.000-08:00

Een tijdje terug was het hier 'dag van de doden' die op dezelfde dag als 'Allerzielen' bij ons valt. In Belgie gaan we dan naar de kerk, daarna naar het kerkhof om ingetogen bij het graf van de overledenen te staan en daarna meestal iets gaan eten.

Alhoewel Halloween versieringen opduiken hier in Mexico (in de winkels vooral) rond deze tijd heeft dit feest niks met Halloween te maken.

In Mexico is dit een feest van jewelste waar er veel gedronken wordt, er een versierd altaar met afbeelding van de overledenen in elk huis staat en er 's avonds overal dus gevierd wordt. Ik was niet in het land dus heb het gemist dit jaar maar blijkbaar is de filosofie dat de dood hier als deel van het leven beschouwd wordt en men er niet zo triest over wil denken. Er moet dus gefeest worden als men de doden herdenkt. In realiteit is het gewoon weer een aangelegenheid die de Mexicanen aangrijpen om te feesten. Veel mensen hebben hier nog minder dan niks en elke keer er nationaal gefeest wordt kunnen die mensen ontsnappen uit de dagdagelijkse miserie. Er is me uitgelegd dat dit de reden is waarom er zoveel verschillende feestdagen zijn hier in Mexico en waarom alles zo uitbundig gevierd wordt.

Op kantoor hadden we wat versiering waaronden een altaartje met suikeren doodshoofden met een ieders naam erop. Nogal luguber vond ik maar blijkbaar is het normaal hier.

Met de keesies op stap (en eens veel foto's genomen voor de verandering)

2007-12-16T11:09:00.000-08:00

Ik had effe terug dus twee Hollanders op bezoek. Die mannen hebben een hele week doorgebracht in Mexico City (wat ik niemand kan aanraden) en het verlengde weekend zijn we de Bajio regio ingereden (wat wel een dikke aanrader is). Eigenlijk was het nog wel een fijn weekend. De hele week twee 'gasten' in je appartement hebben waarvan je er 1 nog nooit gezien had is ietsje minder aangezien ik wel op mijn privacy gesteld ben. Maar bon, we hebben het overleefd.

Na de verplichte tripjes naar San Angel, dowtown, de pyramiden net buiten de stad en het antropologisch museum weet ik eigenlijk niet wat ze voor de rest gedaan hebben hier want voor toeristen is er eigenlijk niet zoveel meer te doen.

In de Bajio regio zijn we gestopt in Tequisquiapan, Queretaro en San Miguel de Allende.

Tequisquiapan is een klein dorpje met een zeer mooi pleintje waar 's avonds de hele lokale bevolking rondjes loopt. Veel feesten konden we hier niet maar het was een mooi dorpje om een avond rond te hangen.

De dag er naar was het richting Queretaro. Dit is een aanrader voor iedereen die een Mexicaanse stad wil zien zonder het hectisch verkeer, onveilig gevoel en krottenwijken op plekken waar je het niet verwacht. Dit stadje (het oude centrum dan toch) is een mooi bewaard gebleven en is een aaneenschakeling van charmante pleintjes. Voor mij was het een rare ervaring om mee te maken dat men effectief mensen laat invoegen als je een straat inrijdt, men effectief stopt voor een rood licht en ik op een hele dag in Queretaro geen enkele keer iemand heb horen claxoneren uit frustratie. Dit is echt ondenkbaar in Mexico City.

Foto van mezelf met Bert en Fons (vonden ze een 'stoere' foto trouwens)

De laatste dag van het verlengde weekend hebben we in San Miguel de Allende doorgebracht. Dit is iets toeristischer (vooral wat Amerikanen gezien) maar toch een dikke aanrader. Het is eigenlijk een 'klein' stadje (relatief gezien voor ons want er zijn zo'n 300.000 inwoners wat hier dus 'klein' is) met smalle rustieke straatjes, een mooi plein en leuke restaurants.

Vreemd genoeg hebben we hier een immense wolkbreuk met hagelbuien meegemaakt (normaal zou het niet mogen regenen deze tijd van het jaar in deze streek).

Leuk in dit 'Mexico' (in tegenstelling tot het 'Mexico' dat je meemaakt in DF) is dat je hier mensen ziet die veel relaxter zijn. Toen we 's avonds op stap gingen zagen we een groepje Mariachi's spelen met een troep mensen er rond. Elk nummer werd door iedereen luidkeels meegezongen, er gingen wat flessen wijn rond en om de beurt danste er een koppeltje in het midden van de kring. Echt leuk om te zien en iets wat je in Mexico City niet rap zult meemaken (waarschijnlijk omdat 70% van de toeschouwers hun geld kwijt zouden zijn aan zakkenrollers en de andere 30% de zakkenrollers zouden zijn).

Marktje in San Miguel..

Natuurlijk moesten de Nederlanders een 'apart' souvenier kopen.

Al effe niet meer gepost..

2007-12-16T10:59:00.000-08:00

Vanwege drukte (na de vakantie is er altijd meer te doen en het eindejaar is in onze branche altijd de drukste periode) en vanwege luiheid want de drukte is al een week of wat over eigenlijk.

De laatste weken heb ik wat rondgereisd en hadden we behoorlijk wat kerstfeestjes te verwerken. Mexicanen nemen Kerst behoorlijk serieus en de hele maand December staat dan ook in het teken van kerstdiners en cadeautjes uitdelen.

Zoals ge kunt zien worden er bij ons op het werk ook wel wat cadeaus uitgedeeld (allemaal flessen drank of wat had ge gedacht).

Voor onze kerst dinner hadden wij (mijne baas en ik) gedacht er iets meer van te maken. Ik had er het budget voor voorzien dus zijn we met zijn allen naar Cuernevaca gegaan voor een dag paintballen en andere activiteiten en 's avonds een dinner op ware Mexicaanse stijl.

Van de paintball heb ik geen foto's maar ik kan iedereen afraden dat hier in Mexico te doen. Dat is niet zoals thuis met een full body suit en handschoenen en dergelijke en ene hele uitleg over wat wel en niet mag. Ge krijgt gewoon ene camoeflage vest aan, een bandje rond uwe nek (dat niks afdoet) en wel de verplichte helm. Met als gevolg dat er een paar met pijnlijke vingers rondliepen (dat doet serieus pijn als ge op uw handen geraakt wordt wonder handschoenen aan) en onze marketingmanager had ene paintball in zijne nek gekregen (die dus niet goed beschermd was) en liep rond met ene bult in zijne nek die er toch niet gezond uitzag. Uiteindelijk was niks van dit alles te erg dus liep het toch nog goed af. Wel grappig om te zien hoe die Mexicanen kunnen opgaan in zo een schietspelleke.

Even wat ziekjes..

2007-11-09T08:33:00.000-08:00

Ik ben net terug van een paar dagen conge en heb blijkbaar een keelontsteking opgedaan. Niks te ernstig maar ik ben wel voor de eerste keer naar de dokter moeten gaan hier. Aangezien Mexicaanse dokters me toch niet te veel vertrouwen inboezemen heb ik in mijn buurt een Mexicaanse/Russische doctor gevonden, wat natuurlijk een veel betere optie is. Het voordeel van die mannen hier is dat zoals zowat iedereen die dokters niet echt hoge morele waarden hebben. Ik wou een algemene check up in een van de betere ziekenhuizen hier maar mijn expat verzekering betaald geen preventieve check ups terug (enkel als ge al ziek zijt krijgt ge uw kosten terug betaald). Na wat vissen en vragen blijkt die dokter (zoals naar't schijnt alle dokters hier) bereid om me een check up op te dragen ivm mijn keelonsteking (wat complete onzin is natuurlijk) zodat ik een reden heb om dat te laten doen en mijn verzekering toch terug betaald. Hoera hoera want zo'n algemene check up kost hier in een goed ziekenhuis toch al rap zo'n 1.000 tot 1.500 dollar.

Ook het bezoek aan de apotheek is het vermelden waard. In Mexicaanse apotheken verkopen ze medicamenten (off course), champoo en zeep (lijkt nog enigszins logisch), sigaretten, chips, firsdrank, bonen in blik, snoep, pantoffels, en nog veel meer. En dan heb ik het over een echte gelicencieerde apotheek. Voordeel is wel dat die mannen 7 dagen op 7 en tot erg laat open blijven (zoals zowat alle winkels hier).

Over mijne conge kan ik de volgende dagen hopelijk wel iets op de blog kan zetten. Vanavond komen er twee Hollanders (1 van Maxxium Nederland en ene vriend van hem) aan in Mexico City en die mannen gaan een ganse week in mijn appartement kamperen. Op zijn Hollands heeft die collega van me zichzelf zowat uitgenodigd en en passant nog eens doorgegeven dat een vriend van hem ook meekomt. Leuk is toch anders aangezien ik nu dit weekend en het volgend weekend en elke avond volgende week moet gaan opgeven om met die mannen de stad rond te toeren. Ik kon moeilijk weigeren omdat ik met die Hollandse collega meestal op conge ga (die was er deze keer wel niet bij) en ik ondertussen toch ook al wat van zijn vriendenkring ken.

Bon, een week hard werken om alles terug in te halen en 's avonds met keesies op stap dus. Ik zal het wel overleven zeker.

Tiens, tiens..

2007-10-18T22:20:00.000-07:00

Ik had een oud bericht dat ik nog niet gepost had vanwege het nog niet plaatsen van de foto's op mijne pc. Nu heb ik dat eindelijk gedaan en de post gemaakt en blijkbaar wordt de initiele datum waarin ge de post begonnen zijt aangehouden. Bij deze staat er dus een nieuwe post onder de post met mijn geweldig GPS machien waar ik trouwens erg tevreden van ben.

Tadzaam, aanschouw mijn onfeilbaar instrument om niet meer verloren te rijden

2007-10-02T20:38:00.000-07:00

Ik heb vorige week ene GPS gekocht (na ongeveer 25 winkels af te lopen dan toch ene gevonden waar ze dit wonder ter techniek al verkopen). Het is hier nogal zeldzaam en het heeft me dus wat moeite gekost maar ik heb'em gevonden. Een dan nog op kosten van het werk of wat dacht ge (het is nogal risicovol om hier te fel verloren te rijden dus dat was toegelaten).

Ik ben tegenwoordig aan het proberen wat andere delen van de stad te zien in de weekends maar verloren rijden is hier zo gemakkellijk voor mij als het verorberen van 10 kebabkes in evenveel minuten voor Bert I. (reserve center van de B ploeg van Runkst met een meer dan gezonde appeteit voor diegenen die deze jongeman niet kennen).

Een tripke naar het een of ander plein/markt/kerkje/of andere bezienswaardigheid die ene Mexicaan zo'n 20 minuten rijden zou nemen draait bij mij soms uit op een vloek-zweet-in circelbewegingen rijdend avontuur van wel 2 uur. Bon, om eerlijk te zijn gebeurt dat niet soms maar af en toe wat vaker dan soms ('meestal' is het woord dat ge best in de mond neemt denk ik). Om de een of andere reden lijkt mijn bezienswaardigheid nooit zo de moeite na een dergelijke inspanning.

Eerder pogingen om wat locals in te schakelen als gids waren niet bepaald succesvol aangezien hier niemand de volledige stad kent (te groot daarvoor) en ge na een tijd het toch ook op uw zenuwen kunt krijgen na de zoveelste 'Maar ik dacht echt dat het hier naar links was' (terwijl we na afloop erachter kwamen dat we in het verkeerde deel van de stad waren en dus maar zo'n 25 km van ons doel).

Een GPS gaat me dus zekers soelaas brengen. Het is geen Mexicaans merk of zo wat me nog meer vertrouwen geeft. Tenzij 'Mio' of zoiets een Mexicaans merk is natuurlijk. Maar ik ben wat te lui om dit al internetsurfend uit te vissen.

Nu alleen dat ding nog in mijne auto 'installeren '(wat neerkomt op het apparaat tegen de ruit te plakken en in te pluggen in dat ding waar ge ook uw sigaretten mee kunt aansteken (hoe noemt ge zo iets)).

Dus binnen een maand of zo kan ik er waarschijnlijk mee aan de slag mezelf kennende.

Leadership seminar in Valle de Bravo

2007-10-01T15:39:00.000-07:00

Een weekend of twee terug (vrijdag tem zondag) zijn we met het Maxxium de Mexico management team naar Valle de Bravo getrokken om er drie dagen om te kijken wat er nodig is om onze samenwerking te verbeteren en het profiel van elke manager onder de loep te nemen. Kortweg samengevat kwam dit neer op intensieve sessies feedback geven op mekaar (we moesten positief blijven) en zien waar iedereen in kon verbeteren.

Ik had het nog niet gepost omdat ik wat te lui was om het neer te pennen veronderstel ik.

Natuurlijk werd dit niet in Mexico City gedaan maar zijn we een leuke plek in Mexico gaan opzoeken hiervoor. Uiteindelijk viel de keuze op Valle de Bravo. Deze streek deed me erg aan Oostenrijk denken vreemd genoeg vanwege de dennenbossen en bergen

Zodra ge wat huizen en dergelijke kon zien was de 'Oostenrijk illusie' snel weer van de baan geveegd ( tenzij er in Oostenrijk streken zijn die er zo uit zien..).

Het hotel lag aan een groot meer en de kamers hadden natuurlijk weer een gigantische jacuzzi (meer een klein zwembad deze keer). Om de een of andere reden kiest onze general manager altijd hotels die tip top zijn MET een jacuzzi in de kamer.

Iedereen was wat sceptisch voor de aanvang van het weekend maar dit bleek achteraf echt een schot in de roos te zijn. Iedereen moest vooraf wat psychologische testen afleggen om ons profiel te bepalen en dit werd dan uitgelegd en besproken in team.

We moesten oefeningen doen in de trand van 'teken iets op een groot papier waarmee ge uzelf en waar ge naartoe wilt met uw leven/carriere kunt uitleggen aan de groep'. Dit leek me nogal onnozel maar de eerlijkheid van iedereen in uitleg en feedback van de groep deed me enkel door deze oefening toch de ogen openen over verschillende van onze managers die ik precies toch niet goed genoeg kende. Vooral de 'geef feedback in de vorm van sterke en zwakke punten' op elkaar waar de 'feedback ontvangende' op een stoeltje mocht gaan zitten terwijl iedereen errond ging zitten om feedback te geven was wel een ervaring. Mexicanen kunnen verfrissend direct zijn als ze moeten wat we verbaasde want ik had verdoken, met 100km omweg om iets te zeggen commentaren verwacht.

Volgens mijn psychologisch profiel ben ik precies niet een stereotype 'finance persoon' wat in de feedback van zowat alle collega's bevestigd werd. Voor mij een opkikker aangezien ik me niet bepaald zie als de finance director die alleen maar naar de cijfers kan kijken en ik ook dan niet mijn ganse carriere in de finance afdeling wil doorbrengen.

Op de terugweg hadden we (oftewel diegenen achter het stuur, aan mij lag hiet niet) een verkeerde weg gekozen. Ipv door de dennenbossen moesten we nu ene langere weg door kleine dorpjes nemen. Mijn collega's vonden het maar niks maar ik vond dat die dorpjes nu juist de Mexicaanse charme hadden die ik wel mis in Mexico City (ge kunt heel erg veel zeggen over Mexico City, maar als ge beweert dat het ook wel charmant is zou ge de bal toch wel behoorlijk misslaan).

Ene "echte". Jammer dat ik er geen betere foto van kon maken.

Het was een of ander dorpsfeest aan de gang, maar niemand wou stoppen dus enkel wat slecht gelukte foto's.

Op de weg tussen Toluca en Mexico City werd het terug even wat verwarrend voor diegenen die zich opgeofferd hadden om als chauffeur te dienen dit weekend. Normaal moet ge serieus zoeken in dit land om wegwijzers en dergelijke te vinden, maar blijkbaar is dat gebrek in 1 klap goed gemaakt door zo'n 30 wegwijzers te plaatsen tussen twee kruispunten op deze weg.

Ik denk dat er zelfs een paar tussen stonden die eigenlijk in Mexico City zelve hadden moeten staan. Maar er werd me verzekerd dat de wegwerkers verantwoordelijk voor het plaatsen van deze wegwijzers nu ook niet zo onverantwoordelijk zijn om die dingen om het eender waar te zetten (ge zou mij nochtans het tegendeel gemakkellijk kunnen wijsmaken).

Cuervo conventie

2007-08-31T10:47:00.000-07:00

We waren met ons marketing team uitgenodigd op de jaarlijkse conventie van Cuervo (onze partner hier in Mexico en de grootste Tequila producent in de wereld). Dit zou doorgaan in een All in hotel in playa del carmen dus ik had al een idee dat er niet te hard gewerkt zou worden (zo een all in hotel betekent dat je de prijs voor de kamer betaald en de rest, zijne eten en alles wat ge kunt drinken, is inbegrepen).

Omdat het al weer effe geleden was hebben we voor deze conventie twee dagen met ons hele team doorgebracht in een ander hotel in Playa (de tickets naar Cancun waren toch al betaald), en dit ook in een all in hotel.

Let vooral op de mega jaccuzi in mijn kamer....

Voor de grote eters (en drinkers) kan ik dit soort hotels alleen maar afraden. Op een paar dagen tijd komt ge gemakkelijk een paar kilo bij van al het eten, snacks aan het zwembad en prive strand van het hotel en coctails die ze u daar constant aanbieden. Bovendien is het volk dat dit soort hotels uitkiest niet onmiddellijk ideaal voor rond u te hebben voor een langere periode. Een paar dagen is ok, maar ik kan me niet inbeelden voor twee weken of zo in zo'n plaats door te brengen. De meeste mensen daar verlaten gedurende hun hele vakantie het hotel niet (die hotels liggen meestal wat afgelegen) en liggen dan gewoon twee weken aan het zwembad of strand en eten zich te pletter.

Ik had de leuke taak om tijdens onze teambuilding niet alleen zoals gewoonlijk de resultaten en forecast voor dit jaar te presenteren maar ook wat policies die ik heb moeten maken (aangezien we geen HR verantwoordelijke hebben hier moet ik dit soort dingen ook doen namelijk).

Deze policies gingen over hoe je te gedragen op activiteiten van het werk (wat dus meestal feestjes en dergelijke zijn), hoeveel je mag drinken als je ook nog moet rijden (helemaal niks dus), hoeveel je mag spenderen op business trips (ongeveer 1/5e van wat ze nu aan het spenderen waren). Met andere woorden, ik was niet de populairste van de groep na mijn presentatie. Ik vind wel dat zulke policies zeker nodig zijn, maar Mexicanen gaan over het algemeen wat los om met alcohol als ze ook nog moeten rijden en daar wou ik verandering in brengen.

De Cuervo conventie was uiteindelijk een stuk zwaarder dan ik me ingebeeld had. Drie dagen met elke avond een feestje (van een van hun merken dus aanwezigheid verplicht) en de dag erop 's morgens om 09.00u presentaties tot in de vroege namiddag. Dan weer een activiteit (verplicht) en 's avonds weer een party. Mijn presentatie (voor zo'n 300 Mexicanen) is goed verlopen (ik heb deze dan ook in het Engels mogen doen) en ons team had zich zowaar gedragen dus een succesvolle drie dagen vond ik.

Cuervo betekent 'Kraai' in het Spaans voor diegenen die dit nog niet wisten.

Ons team tijdens de afsluitparty (alle mannen moest in een wit hemd opdagen).

Mexicanen verkleden zich graag tijdens dit soort feestjes. Het gebeurt wel vaker dat er wat promomensen met gadgets rondkomen (rare brillen of hoeden of whatever) en dit wordt dan ook steevast door iedereen gedragen.

Met zulke gadget bril en secretaresse.

Onze ontrade manager in Guadalajara.

Onze marketeer voor Jim Beam en Remy cognac.

Ge ziet, iedereen heeft zich geamuseerd zoals gewoonlijk.

Heb ik dan zo ene moeilijke naam??

2007-08-31T10:35:00.000-07:00

Nu werd mijne naam in Belgie en Holland ook wel eens verkeerd geschreven (het is Vanbockrijck, dus 1 woord, twee keer 'ck') maar hier in Mexico maken ze er echt vanalles van.

Zo is het ondertussen al een vaste 'joke' van mijne baas en andere collega's om elke keer dat ik aan iemand voorgesteld wordt te vragen om mijne achternaam uit te spreken wat meestal leidt tot een paar minuten rare keelgeluiden en een blik van 'is dat echt uwe naam'?

Maar onlangs is het absolute record in 'verkeerd schrijven en uitspreken van mijn achternaam' toch echt gebroken.

Ik kreeg een uitnodiging van UNAM (een grote universiteit hier, eigenlijk de grootste van heel Latijns Amerika zo is me verteld) om een conferentie bij te wonen ivm de nieuwe fiscale structuur in Mexico onder de nieuwe regering en wat de impact daarop zou zijn voor buitenlandse bedrijven die aanwezig zijn in Mexico.

Dit is de uitnodiging....

En op een betere foto kunt ge zien dat op de uitnodiging mijn naam geschreven staat als de dame aan de telefoon het uitsprak.

En dan heb ik mijne naam nog gespeld tijdens dat gesprek!! Sjance dat mijne voornaam Steven is en niet Stijn of zo (de 'ij' is onmogelijk voor Mexicanen).

Eindelijk eens wat echte corruptie mee mogen maken

2007-08-08T15:59:00.000-07:00

De afgelopen twee weekends heb ik een Japanse supermarkt(je) proberen te vinden en moest daarvoor steeds 'Insurgentes' (een grote baan die zowat de hele stad doorkruist) op. Nu moogt ge blijkbaar op deze baan nooit keren aan een verkeerslicht (iets dat ik niet wist). Natuurlijk kon het niet uitblijven en na ongeveer 15 keer deze baan op en af gereden te hebben (want ik vond het niet omdat Mexico City ene immense mierenhoop is verdikke) en evenveel keer aan de verkeerslichten teruggekeerd te hebben werd ik dan toch aan de kant gezet door een politiecombi. Met de nieuwe verkeerswet in Mexico (ik had nooit kunnen vermoeden dat ze ook maar iets hebben in die richting hier als ge kijkt naar het rijgedrag van 99.99999% van de chauffeurs hier) blijkt het 'omkeren op Insurgentes' een zware overtreding te zijn met als boete 1.200 pesos en uwe auto wordt voor 24 uur inbeslag genomen. No way, dacht ik bij mezelf, dat moet hier geregeld kunnen worden. Dus ik vroeg de (echt wel vriendelijke) agent of ik niet onmiddellijk een 'boete' kon betalen aan hem en bood wat geld aan. Daar ging'em niet op in (tiens, heb ik dan met de enige (van de ongeveer 15.000 man sterke politiemacht) eerlijke agent te maken dacht ik). Natuurlijk niet (want zoiets bestaat gewoonweg niet hier). Hij kon dat geld niet aannemen omdat er op Insurgentes overal camera's hangen. Na wat overleg reden we een straatje in, gaf ik hem zeer discreet 500 pesos en alles was geregeld.

Volgens mijn collega's kunt ge die mannen altijd afkopen (tenzij ge met een bebloed mes boven een lekgestoken lijk staat of zo, en zelfs dan zijn er middelen). Toch verfrissend te weten dat ge wat ge ook mispeutert in het verkeer nooit meer dan 500 pesos moet betalen (zo'n 34 euro). Tevoet oversteken waar geen zebrapad is kost al meer in Belgie dacht ik me te herinneren.

Vervolgens heb ik geleerd dat wat pesos in de juiste handen ervoor kunnen zorgen dat uw werkvergunningaanpassing (waar ik normaal gezien tot eind October voor moest wachten) opeens kunt versnellen naar eind Augustus. Alweer slechts 500 pesos (een magisch getal hier of zo) versneld de procedure zowat twee maanden (terwijl ik eerst te horen kreeg dat dit onmogelijk zou zijn). Mijn boekhoudster en secretaresse houden niet zo van dat 'smeergeld' gedoe want dat geeft Mexico 'een slechte naam'. Ik geef er niet om moet ik toegeven en na de verzekering dat in mijn ogen de reputatie van Mexico op 'bureacratisch gebied' niet slechter kon worden wat er ook gebeurt hebben ze de beste man aan het loket bij 'Hacienda' dan maar deze pesos (op kosten van het werk natuurlijk) overhandigd waardoor ik nu zonder problemen het land in-en uit kan in September (ze doen soms moeilijk als ge tussen werkvergunningen zit namelijk).

Soms kan het dus toch zijn voordelen hebben, deze typisch Mexicaanse mentaliteit.

Belgie-Zweden-Belgie

2007-07-18T09:35:00.000-07:00

Ondertussen ben ik alweer anderhalve week terug in Mexico. Het bezoek Belgie was mooi meegenomen en vrij onverwacht. Ik zou normaal gezien in een conferentie in Canada gezeten hebben maar het laatste moment hadden de mensen van V&S besloten iedereen (zijnde het team van Canada, Brazilie en Mexico) naar Stockholm te laten komen.

Ideaal voor mij aangezien ik dan twee weekends in Belgie kon doorbrengen. Vooral omdat ik nu het trouwfeest van mijn neef Kim kon meemaken. Dit was de eerste multiculturele bruiloft die ik heb kunnen meevieren met een speciale eukemenische dienst en een wel heel aparte openingsdans (met een buikdanseres, aan te raden voor elke bruiloft als je het mij vraagt). Alles in een zeer mooi kader (kasteel van Rullingen) met lekker eten (iets waar ik nooit nee tegen ga zeggen). Jammer genoeg heb ik geen foto’s van het gebeuren aangezien ik mijn camera niet bijhad (iets wat ik nog te vaak vergeet verdikke, ik zou zo onderhand toch beter moeten weten).

Bovendien kon ik in het eerste weekend ook het optreden van Pearl Jam in Werchter meepikken (de vorige keer dat ze in Belgie gespeeld hebben was ik juist in Mexico om voor de job die ik nu heb te solliciteren en heb ik hun optreden moeten missen). T’was al jaren geleden dat ik nog eens op Werchter was en alhoewel ik toch het gevoel had dat ik wat oud begon te worden voor het festivalgebeuren (alhoewel er heel wat mensen die ouder waren daar rondliepen) was het toch een zeer plezante dag. Ik heb wel vastgesteld dat ik enkel nog zulke festivals ga doen in de toekomst als ik echt wat groepen die komen spelen wil zien. Gewoon gaan voor er wat rond te hangen is niet meer aan me besteed (tenzij het echt mooi weer is en tenzij we over Pukkelpop praten).

Deze ‘last minute’ wijziging van de plannen vanuit Zweden kon dus niet beter vallen.

De meetings in Zweden waren behoorlijk zwaar, vooral omdat ik aan een heel team accountants kon gaan uitleggen waarom Maxixum de Mexico nooit op tijd de facturen voor de Absolut shipments kan betalen. Dat is een situatie die ik van mijn voorgangers geerfd heb maar waar ik dus een oplossing voor moet gaan zoeken. Dag twee en drie waren voor mij gemakkellijker aangezien het dan marketingmeetings waren en dit naar gewoonte een hoop ge-blabla en tonen van mooie fotookes en dergelijke was (niet dat ik neerbuigend wil doen over onze marketingteams of zo, het waren echt wel mooie foto’s).

Wat foto's van Stockholm

De Zweden hadden een paar leuke activiteiten voorzien (waar er gewerkt wordt moet er ook plezier beleefd worden). Het leukste was een trip op zo’n snelle reddingsboot (ik weet niet hoe ge dat juist noemt) naar een eiland waar we een typisch Zweedse maaltijd konden genieten. Om in deze boot mee te varen moesten we ons eerst helemaal inpakken in een speciaal pak met reddingsvest, speciale bril, handschoenen en dergelijke. Dit ding kon tot zo’n 95km/uur over het water sjezen en geloof me, dit is erg snel. Vooral de sidetrip die we in open zee gemaakt hebben was spectaculair. Elke keer als dat ding een golf raakte gingen we zo’n paar meter de hoogte in en die mannen wisten wel hoe ze zoveel golven als mogelijk konden meepikken. De terugreis (weer met deze reddingsboot) was ietsje lastiger aangezien iedereen nu een volle maag had na het eten en behoorlijk wat gedronken ook (vooral die Aquavits (Zweedse Shnaps) komen hard aan). Tegen 90km/u met over het water in deze toestand was een nog groter avontuur (en die Zweden ontzagen niemand dus geen enkele golf werd ontweken).

In het tweede weekend heb ik dan nog de kans gehad om zowat iedereen nog eens te zien (in een pokeravond waar ik niet gewonnen heb dus ik weet zeker dat er vals gespeeld is (vooral door Piet die ik vanaf nu ook ‘Fasthands Pete’ ga noemen (ge kunt die Runkstspelers van weleer ook nooit vertrouwen), en gewoon tijdens een pintje in Leuven enz).

Begin September ben ik nog eens in het land (van 8 tem 15 September), dus dan verwacht ik een rematch.

PS. ik heb eindelijk wat foto's van de Catamaran waar we mee rondgedobberd hebben in Playa del Carmen kunnen toevoegen aan mijne post over deze trip (QBR was de naam ervan).

Eindelijk heb ik die mannen van Sears Mexico eens liggen.

2007-06-25T14:15:00.000-07:00

Toen ik mijn electrische apparaten gekocht heb (nu alweer zo'n vier maanden geleden) bij Sears, die me aangeraden werden door iedereen vanwege goeie prijs en goeie service, heb ik bij elk en dan ook elk apparaat langer moeten wachten dan me verteld was (steeds zo'n drie tot vier weken langer) en installatie van wasser en droger waren een ramp.

Groot was dan ook mijn vreugde toen ik afgelopen vrijdag een pakket toegestuurd kreeg van Sears. Hierin zat namelijk de DVD die als promotie gratis bij mijne frigo geleverd had moeten worden (was een actie met LG producten). Initieel zat die er dus niet bij en het heeft me maar 4 maanden gekost om van Sears gedaan te krijgen om me die DVD te sturen. Ik dacht dat het waarschijnlijk maar ene brol dvd zou zijn maar het was het principe dat telde voor me en het plezier dat ge hier soms toch kunt hebben in het discusieren met die mannen en hun slappe excuses en verzinsels te aanhoren over het feit waarom ze alweer niet kunnen doen wat ze voor de tiende keer beloofd hadden.

Nu blijkt dat ze zowaar een verkeerd machien gestuurd hebben. In plaats van ene DVD van twee keer niks heb ik nu een behoorlijk goed machien (niet het allerbeste model maar toch) waar ge zowat alle types DVD (zowel Europese als Amerikaanse DVD's) op kunt afspelen en er zitten zelfs wat boxen en zo ene subwoofer en whatnot bij. Natuurlijk waren ze voor ene keer bijzonder snel om te reageren dat ze een verkeerd apparaat gestuurd hebben en of ik dat kon terugsturen zodat ze me de juiste zodat bezorgen.

'Ik weet van niks en ge moogt me best nog ene opsturen maar ik stuur zeker nikske terug aangezien ik vooral van nikske weet' was daarop mijn (even snel) antwoord.

Nu is dat niet zo duur zo ene DVD maar het voelt toch eens goed die oplichters van Sears eens goed liggen gehad te hebben.

Trip naar de tweede Spaans-sprekende stad in de wereld.

2007-06-11T12:49:00.000-07:00

De eerste is Mexico City, de tweede is Los Angeles natuurlijk.

De bedoeling was eigenlijk om in de grens met de States na te gaan wat de illegale parallel trade is en waar er flessen van welke markten te vinden zijn. Dit soort informatie is belangrijk voor ons aangezien er hier veel illegaal geimporteerde flessen in de Mexicaanse markt verkocht worden. Vooral in Tijuana komt dit veel voor dus we zouden een paar dagen naar San Diego gaan om dan aan de kant van de USA en de Mexicaanse kant de bordershops alsook de meest populaire bars en disco's de checken. Allemaal heel normaal en deel van de job.

Tot ik te zien kreeg dat onze general manager hier een reis naar LA geboekt had en we naar San Diego (2 uur rijden) zouden rijden en vandaar naar Tijuana. Nu is San Diego wel wat saai dus naar LA gaan was nog wel uit te leggen (kwestie van werk te mixen met wat plezier).

Uiteindelijk bleek dat we hier zouden verblijven (van donderdag tem zondag):

Yep, we zaten in een 5 sterren hotel in Beverly Hills.

Wel wat raar en misschien toch ergens een heel klein beetje extravagant maar ik heb het budget ervoor dus heb maar alle facturen getekend zonder morren.

Hummer limousines, porches, Mercedes,.... Overal waar ge keek in Beverly Hills reden deze auto's voorbij. Op 1 namiddag hebben we dan ook toch zo'n 8 Bently's en 6 Maybach's geteld (ik had in mijn gans leven voor deze trip nog niet zoveel van deze auto's gezien).

In principe hebben we eigenlijk maar anderhalve dag aan de grens doorgebracht. De rest hebben we aan shopping (het was het begin van de Sales periode in de toch al goedkope USA (als het op kleren en dergelijk aankomt dan toch)) gedaan, wat rondgehangen op Santa Monica beach en gaan eten in het meest trendy Chinese en de dag erna Japanse restaurant van Beverly Hills. Zowaar wat celebreties gezien waar ik de naam niet van wist aangezien ik niet goed ben hierin maar in 'Katana' (Japans restaurant) zaten we naast wat mensen van de cast van 'Entourage'. Dure clubs ook verdikke. Dit was de eerste keer in mijn leven dat ik een fooi van 350 dollar op onze rekening (20% is zowat vereist in dit soort plekken) moest ondertekenen (er is een 1 fles per 2 mannen minimum in dit soort clubs en we moesten dan ook 3 flessen bestellen om binnen te geraken). En een fles Absolut hebt ge daar niet onder de de 500 dollar.

Santa Monica beach, niet het sjiekste maar het dichtste bij ons hotel.

Ik heb hier ook ineens de unieke situatie meegemaakt van het gaan van een van de sjiekste buurten in de eerste wereld naar een van de 'mindere' steden in de derde wereld.

Het oversteken van de grens met Mexico was ook een hele ervaring. In deze regio (Tijuana) kan je best al wandelend de grens oversteken. Om in Mexico te geraken is er geen enkele controle, om terug in de States te geraken checken ze je paspoort wel maar het is toch de gemakkelijkste manier om de USA binnen te komen heb ik de indruk.

De grens Mexico-USA.

Mijne baas en ik op de brug tussen Mexico en de States (waar het altijd druk is).

Tijuana was zoals verwacht nogal een 'sleeze town'. Overal dronken Amerikanen, louche bars, enz... Onze taxichauffeur bleef maar aandringen om ons naar de 'red district' te brengen en kon maar niet begrijpen waarom 6 mannen naar Tijuana kwamen zonder deze wijk te bezoeken. Hij was zelfs zo koppig dat'em eerst de clubs waar we onze producten verkopen (via Cuervo) en die we moesten zien niet kende en ons dan ook niet naar daar kon brengen (die mannen krijgen natuurlijk een comissie van de stripbars). Toen we hem duidelijk gemaakt hadden dat'em ons best naar de bestemming die we voor ogen hadden kon brengen of hij zou gene ene peso ontvangen werd zijn geheugen terug opgefrist.

Senor Frogs, zo'n bar voor Amerikanen waar er constant zo ene 'typische Mexicaan' (in de ogen van de gringo's dan toch) met snor, hoed en wat flessen tequila aan zijne riem u shots tequila opdringt. Dit is een keten in de toeristische plekken in Mexico waar we behoorlijk wat Absolut verkopen. Nu blijkt wel dat het voornamelijk illegaal geimporteerd product is dus er is werk aan de winkel voor ons.

Niet onverwacht hebben we flessen Remy cognac gevonden die geimporteerd werden door Remy de Mexico (een bedrijf dat niet eens bestaat), flessen Jim Beam met valse labels, flessen Absolut die via China het land zijn binnengekomen....

De terug weg naar de US was niet zonder problemen. We geraakten initieel gemakkellijk door de grenscontrole maar op de een of andere manier geraakten mijne baas, een Mexicaanse collega en mezelf wat afgezonderd van de groep. Al babbelend wandelden we over de brug vlak na de grens, gingen met de trap naar onder, namen de linkse (ipv rechtse) afslag en 5 minuten later stonden we zonder het eerst te beseffen terug in Mexico (geen controles om Mexico in te geraken zoals ik al zei). De douane officieren aan de kant van de USA vonden het toch wat vreemd om ons na 5 minuten al terug te zien en nu werden we dan ook serieus gecontroleerd.

De muur die ze gaan uitbreiden tussen Mexico en de States. Er loopt een hoop bewaking rond en om de 20 meter of zo hangen er camera's.

Al met al een trip die serieus de moeite waard was. Ik heb toch mijne baas aangeraden dit soort high profile trips te beperken aangezien ik het vermoeden heb dat we niet verondersteld zijn in 5 sterren hotels in Beverly hills te blijven op kosten van het werk.

Toch ook wat afzien af en toe

2007-06-04T15:48:00.000-07:00

Naast al de leuke reisjes (en er komen er weer een paar aan) is het hier toch af en toe ook frusterend om uw werk gedaan te krijgen (zie internetconnectie en aanverwanten rant een tijdje terug). Mijn internet is na 4 weken terug in orde. Maar enkel omdat ik gezegd heb dat ik mijn contract ging opzeggen en ineens ook ging kijken naar een betere service verlener op het werk. Waarna ik een telefoontje kreeg met 'geef ons nog een kans'

Dit wil zeggen in Mexico dat ze voor de eerste keer serieus naar uw situatie gaan kijken en 1 van de misschien 10 bekwame mensen (van de 25.000) uit het bedrijf op uw zaak gaan zetten. Ik kreeg zowaar diezelfde avond een telefoontje van Telmex en iemand liet me exact dezelfde dingen doen als ik voorheen gevraagd was (configuratie en dergelijke). Nu werkte het ineens en toen ik vroeg hoe dit kon zei dieje knuppel doodleuk 'er was iets mis in uw configuratie aan onze kant, ik heb dat aangepast en nu moest het wel werken'. Toen ik vroeg hoelang hij daar mee bezig geweest was kwam het antwoord niet onverwacht 'zo'n 20 minuten'. Bon, ze zijn er dan toch mee eens bij Telmex dat ik die maand terug krijg (dus een maand gratis) en een maand gratis er bovenop.

Deze ochtend heb ik dan nog eens aan den lijve mogen meemaken wat Mexicaanse bureacratie wel wil zeggen.

Ik heb 5 uur in 'La Hacienda' doorgebracht (de Mexicaanse instantie die zorgt voor zowat alle officiele papieren die ge hier moet hebben (en dat zijn er veel)). Dit om een extra machtiging voor het plaatsen van handtekening en dergelijke te bekomen. Ik heb er zo al drie dus waar deze voor nodig was is me nog steeds niet duidelijk. Na ongeveer 7 keer (zonder overdrijven) hetzelfde document getekend te hebben (de vorige 6 keer hadden ze steeds een foutje gemaakt en de eerste 5 keer steeds een ander foutje tot ze de 6e keer het eerste foutje weer herhaalden en ik me toch effe echt kwaad moest maken) kon ik dan toch naar de dame verantwoordelijk voor dit document. Daar bleek dat onze vorige finance director nog steeds in hun systeem stond en dat het zeker 15 dagen zou duren voor ze die eruit konden krijgen en of ik dan nog eens kon terug komen. Op de vraag waarom ze gedurende de 7 maanden dat die vent niet meer voor Maxxium werkt die niet uit het systeem gehaald hadden konden ze niet antwoorden. Op de vraag waarom ze dit niet konden doorgeven tijdens de 5 uur dat ik daar heb zitten wachten hadden ze nu ook niet bepaald een antwoord waar ik mee kon leven.

Binnen 15 dagen moet ik dus dit spelleke herhalen maar dan ga ik toch de manager spelen en een accountant of iemand anders die voor me werkt daar een paar uur gaan laten wachten en pas als het bijna mijn beurt is vragen me te bellen zodat ik dan netjes kan aanschuiven ne snel weer buiten kan zijn.

Zoals ge ziet kan het hier dus toch ook redelijk frustrerend zijn om dingen gedaan te krijgen. En dan heb ik het nog niet gehad over de strijd met twee banken hier waar ik onze rekeningen wil sluiten (en die om de een of andere reden dit niet aanvaarden en dan nog eens denken dat ik hiermee akkoord ga).

Bon, alle problemen gaan binnenkort weer effe aan de kant geschoven worden want deze donderdag gaan we naar LA. Eigenlijk om de grens tussen San Diego en Tijuane te checken ivm parallel product maar om de een of andere reden zitten we ook twee dagen in LA. Niet dat ik hierover moeilijk doe of zo..

Snorkelen in Belize (met veel foto's deze keer)

2007-05-21T12:48:00.000-07:00

Wel het was weer tijd voor onze volgende QBR en deze keer was het onze jaarlijkse teambuilding met het hele bedrijf.

Een deel van ons team hier.

We hadden rust nodig om vanalles te bespreken en zijn naar Chetumal (helemaal in het zuiden aan de Caraibische zee) getrokken. Er was een hotel geboekt in 'the middle of nowhere' en het eerstvolgend dorpje was zo'n 15km verderop. Dit gebied is te beschrijven als de Mexicaanse jungle (of een deel ervan) en dat hebben we geweten.

Warm, vochtig en af en toe een ongenodigde gast in onze bungalows in de vorm van een dikke vette spin van zo'n 10cm diameter en ander ongedierte. De wandeling van het restaurant van het hotel naar onze bungelows werd dan ook regelmatig onderbroken door een schreeuw van iemand die ofwel een slang, ofwel een wel heel erg uit de kluiten gewassen kever ofwel een kikker (onze marketing manager gilde als een tienermeid tijdens een concert van de laatste boysband bij het zien van een gewone kikker, de sissy) gezien had. Maar wel een mooie omgeving en rustig was het er zeker.

Er waren wat ruines van pyramide's te zien en dat was toch de moeite (alsook de fietstocht in 36 gr C om tot die pyramide's te geraken en de krokodillen die we onderweg zagen in wat vijvertjes naast de weg).

De fietstocht naar Kohunlich.

Elke avond werd er gepokerd aangezien er dus geen nachtleven was en dat was toch effe slikken voor onze 'on trade jongens' die de sjiekste clubs gewoon zijn.

De derde dag zijn we met de bus naar Belize getrokken om wat te snorkelen en rond te hangen op een eiland voor de kust aldaar.

Belize kan eigenlijk best beschreven worden als een hoop rommel bij mekaar gesmeten. Vreemd voor iedereen dat alles daar in het Engels was (Belize is een voormalige Britse kolonie waar een mengelmoes van latino's en donkere mensen wonen en iedereen spreekt er Engels met vreemd accent maar toch ook bijna altijd Spaans (met een vreemd accent volgens mijn collega's)). Belize stad is een heuse metropool van wel 70.000 mensen. In totaal leven in Belize zo'n 300.000 mensen maar ze hebben toch hun eigen bier en sigaretten wat ik met zo'n kleine afzetmarkt en bijna geen export ook al wat raar vond.

De eilanden voor Belize daarentegen waren best te smaken en onze snorkeltocht was ook zeer geslaagd.

Mijne baas...

Let op de geweldige pose.. Op de een of andere manier sta ik meestal nogal onnozel op foto's wat een reden is dat ik er niet teveel van mezelf gepost heb tot nu toe.

De Mexicaanse collega's waren wat grappen aan het maken over de retro-stijl van de bussen in Belize. Ik heb dan maar wijselijk mijn mond gehouden over wat ik vond van de bussen in Mexico.

Iedereen spreekt Engels met wat ik een 'Jamaicaans accent' zou noemen maar wat een Beliziaans accent is natuurlijk (het lijkt toch fel op mekaar).

Tijdens deze tocht zouden we zwemmen met haaien ('nursesharks' die nikske gevaarlijk zijn) en stingrays (van die platte vissen met ene staart met weerhaak aan die u toch behoorlijk pijn kunnen doen als ge niet oppast). Ook deze stingrays waren poeslief en een mooi zicht om die onder u door te zien zwemmen en dergelijke.

Na het gesnorkel was iedereen behoorlijk vermoeid..

Alsook onze marketing manager (dieje die zelfs schrik heeft van kikkers).

Let vooral op de witte sokken. Telkens als iemand een grap maakte over deze sokken antwoorde hij 'I just love these kind of socks'. En daarmee was dan ook de kous af (no pun intended).

Op de terugtocht naar Mexico zijn we gestopt in een 'free zone' tussen Belize en Mexico waar ge voor een appel en een ei vanalles kunt kopen (echt en namaak). Het bestaan van deze zone verklaart ineens de uitzonderlijk hoge populatie Chinezen in Belize (ge ziet daar meer Aziatische winkels en restaurants per straat dan waar dan ook in Mexico) die veel van deze winkels in deze free zone runnen.

Ineens wat goedkope Absolut flessen aangekocht die we naar Zweden gaan sturen om te zien aan welk land deze origineel verkocht waren en de strijd met de parallel trade te verbeteren (we hebben hier ene hoop illegale flessen uit andere landen in Mexico en dat moet stoppen natuurlijk). Waardoor onze toch naar Belize eensklaps ook weer bedrijfsrelevant werd.

Nu is het met reisjes met het werk toch weer gedaan tot Augustus (dan wordt het Cancun) tenzij we nog naar het Noorden van het land moeten (Tijuana) om daar te parallel trade te checken (en te gaan shoppen en relaxen in San Diego natuurlijk).

Sinterklaas spelen maar dan in het echt..

2007-05-21T12:33:00.000-07:00

We (zijnde de baas, ene Japanner, en mezelve) hebben de afgelopen weken geleerd dat er toch speciale regels bestaan hier in Mexico waar we niks van wisten en waar het vorige management (Mexicaners) ons niks van verteld hadden.

In het hele proces van bewijzen dat we hier goei zaken kunnen doen met efficient kostbeheer hebben we de afgelopen twee weken geleerd dat als een bedrijf in Mexico winst maakt, de werknemers dan 10% van deze winst uitbetaald krijgen. Dit is vastgesteld bij wet en daar valt niet aan te ontsnappen. Een mooi begin van het nieuwe fiscale jaar met ineens een dikke extra kost die we niet voorzien hadden.

De meeste (bijna alle) Mexicaanse bedrijven gebruiken daarom 'service companies' zijnde een bedrijf onder (bijna) dezelfde naam als het oorspronkelijk bedrijf waar ge al de werknemers stopt en waarmee ge een service agreement mee aangaat dat ze voor u werken en dat dat nieuwe service bedrijf dan maximaal x% winst mag maken (waar ge dan 10% van uitbetaald aan de werknemers). Na veel beraad met ons hoofdkantoor hebben we beslist dit niet te doen voor Maxxium (wij vonden dat onze werknemers deze extra 'bonus' verdienden, HQ dacht daar toch wat anders over).

Aangezien niemand hier wist dat we winst gemaakt hadden (het was dan ook de eerste keer in 8 jaar) wist ook niemand dat ze dit geld zouden krijgen.

Dus hadden we (zijnde Mori (Japanner) en mezelve) een dag georganiseerd waar iedereen individueel moest langskomen in het appartement van Mori (wat volgens mij een van de sjiekste uit de hele stad moet zijn verdikke) om 'iets' te bespreken. Wel raar om te zien hoe iedereen behoorlijk zenuwachtig aankwam. Naar het schijnt is het niet weten wat te verwachten bovenop het feit dat ge het general management (zijnde Mori en mezelve) ziet zitten op het terras met een extra stoel voor hun klaargezet toch wat intimiderend (enkelen zullen zelfs gedacht hebben dat ze buiten vlogen of zoiets).

En dus begon het Sinterklaas spelen. Bij iedereen moest ik de financiele achtergrond van het gebeuren uitleggen waarna we ene cheque konden overhandigen. En dat was in de zin van: 'Alstublieft Lupita, hier is een cheque van 65% van je jaarsalaris'. 'Proficiat Rayenaro, een leuk bedrag van 58% van je jaarsalaris voor jou'.

Laten we zeggen dat dit zeer exceptioneel is en iedereen dan ook uitzonderlijk tevreden. Maxxium HQ natuurlijk niet (als we te duur worden voor onze merkeigenaren is het voor hun niet meer interessant een lokale unit open te houden namelijk). Bovendien zijn er exact twee mensen die voor deze winstdeelname niet in aanmerking komen en dat is natuurlijk Mori en mezelve.

Mooi voor iedereen hier, minder mooi voor mij aangezien ik die kosten ergens ga moeten terugvinden. Maar als er hier nu nog ene durft zeveren over te weinig loon (ze krijgen al meer dan het gemiddelde in onze sector hier) krijgen ze van mij persoonlijk een draai rond hun oren.

De beste grap die ik hier al gehoord heb...

2007-05-08T09:03:00.000-07:00

Vandaag kreeg ik een brief in de bus van Telmex (lokale telecom operator) waar ik ook mijn internet contract heb. De brief was zo een standaard geval waar ze u uitleggen wat de promoties zijn met onderaan de boodschap 'Telmex is proud to be the number one internetprovider with the best offered services in Mexico'.

Daar moest ik toch effe hartelijk om lachen.

Ik heb namelijk sinds vorige vrijdag geen internettoegang meer. Ik heb sinds die vrijdag elke avond een uur of twee aan de telefoon met hun technische dienst gehangen om dit op te lossen.
Elke keer ik iemand aan de lijn kreeg en vroeg naar iemand die me in het Engels (mijn Spaans is nog niet goed genoeg om dit soort dingen te doen) kon verderhelpen (en dit is iets waar ze zeer duidelijk over zijn, bij Telmex zijn er 24/24u mensen die je in het Engels verderhelpen aanwezig) kreeg in de boodschap dat ze me direct zouden verder verbinden met iemand in het Engels. Waarna ik steevast weer achteraan de wachtlijn gezet werd en na een uur kon dit spelleke weer herhaald worden. Dit was als ze niet gewoon de telefoon oplegden (iets wat ze me ook zo'n 4 keer gelapt hebben).

Na 5 dagen proberen kreeg ik dan toch iemand aan de lijn die me in gebroken Engels probeerde te helpen. Hij kreeg het niet opgelost dus maakte een rapport aan en zei dat men mij zou bellen om me verder te helpen. Ik vermelde duidelijk dat ze mij op mijn gsm moesten bellen aangezien ik niet eens een telefoon heb die aangesloten is op mijn vaste lijn. Nu kreeg ik gisteren een voicemail bericht (had 1 oproep gemist) van Telmex dat ze mij een paar keer hadden proberen te bellen (op mijn vaste lijn inderdaad) en dat ik nooit opnam en dat ik heb terug moest bellen om te checken of mijn probleem nog hetzelfde was (aangezien ze nul, nikske en nog minder gedaan hebben om het op te lossen lijkt me dit vrij duidelijk). Dus ipv mij op mijn gsm te bellen hebben ze mij op mij niet bestaande vaste telefoon gebeld terwijl ik toch duidelijk vermelde dit niet te doen.

Nu denken sommigen waarschijnlijk van 'dit is Mexico en dat kunt ge verwachten'. Dat weet ik ondertussen ook al want dit is niet de eerste keer dat ik op een vriendelijke en kalme manier iets probeer gedaan te krijgen van een dienstverlenend bedrijf hier en enkel en alleen iets gedaan krijg op dezelfde manier. Dit zijnde me voor op zijn minst de 5e keer te moeten verlagen tot de enige manier dat ge hier ook maar iets gedaan krijgt en dat is dreigen dat ge klacht gaat neerleggen zowel op de klantendienst als bij de technische dienst en het contract gaat opzeggen ,......). Maar op den duur wordt ge dit gewoon beu.

Wonderwel schieten ze dan in gang en ik zou morgen zowaar iemand over de vloer krijgen die het allemaal zou oplossen. Het is toch godgeklaagd dat ge echt helemaal niks gedaan krijgt in dit land op de normale manier. AL mijn collega's hebben me al gezegd dat ook zij (die toch goed Spaans spreken als Mexicanen zou ik zo denken) op dezelfde manier met dit soort diensten moeten onderhandelen en dat het dus niet enkel gericht is tegen buitenlanders.

En dan denken ze hier dat Mexico de volgende jaren economisch enorm gaat verbeteren en dat de corruptie ten staande gehouden gaat worden en dergelijke. Mijn voorlopige prognose na 4 maanden in dit land is dat dit misschien voor binnen een generatie of 5 (als ze het aantal immens luie mensen teruggebracht hebben van 70% van de werkbevolking naar een schamele 40% (zoals bij ons)) wel eens zou kunnen gebeuren maar vertel dit wijselijk niet aan diegenen die het er steeds over hebben want ge wilt die mensen niet ontmoedigen natuurlijk. En dan ben ik nog erg positief ingesteld.

Bon, rant off en terug aan het werk (en wat minder de luierik uithangen en mijne blog updaten tijdens werkuren).

Acapulco loco, ik snap het nu...

2007-05-03T15:15:00.000-07:00

Afgelopen weekend hadden we een verlengd weekend (maandag en dinsdag vrij) wat ineens het ideaal moment was op voor de eerste keer Acapulco te verkennen. Er zou een nieuwe club openen waar we vrij veel geld insteken dus ik moest toch zien wat we doen met al dat geld waarvoor ik mijn handtekening moet plaatsen.
Acapulco is de plek waar alle Mexicanen op vakantie gaan als ze de combinatie van strand, zon en veel feesten willen. Het is ook een plek waar voornamelijk Mexicanen te vinden zijn. Af en toe kom ja wat Europese toeristen tegen en nog af en toeer Amerikanen (maar in zeer beperkte mate dus dit was al veelbelovend).

Tijdens de rit naar Acapulco (zo'n 4 uur rijden van Mexico City) was het voornaamste gespreksonderwerp dat Acapulco 'loco' was, en dat ik dit wel snel genoeg zou merken.

In Acapulco aangekomen vond ik het initieel niet al te geweldig eruit zien. Heel de baai is volgestouwt met hotels en het strand is niet geweldig (zeker vergeleken met Playa del Carmen). Ooit moet het aankomen in Acapulco echter een prachtige zicht geweest zijn (je komt aan vanuit de bergen en hebt een geweldig zicht over de baai) toen het toerisme nog niet zo hard toegeslagen had in deze stad. Deze baai werd dan ook ooit de mooiste baai ter wereld genoemd.

Waar de mensen voor naar deze plek komen is het non stop feesten. Meestal begint dat rond 10pm met een diner en tegen 01.00am naar de club (een van de heel erg vele clubs die er te vinden zijn in elke budgetklasse dus je kan feesten naargelang je portefeuille). Als Mexicanen ergens gaan om te feesten heb je dat ook ineens geweten en meestal staat rond 08.00am 's morgens de ganse club nog te springen en te dansen en een hoop van onze kwaliteitsmerken te consumeren. Aangezien we er waren voor ons 'werk' werd er verwacht mee te feesten met de clubeigenaren en dergelijke en ik lag dan ook geen enkele keer voor 09.00am in mijn bed. Ik zeg het nog eens, een serieus zware job heb ik hier (en ik zeg het misschien beter niet nog eens, maar alles was weer gratis en voor niks).

Veel van het strand heb ik dus niet gezien aangezien ik pas in de late namiddag uit mijn bed kwam maar voor de strandervaring is er een volgende trip naar het zuiden van het land en een uitstapje naar Belize gepland (weer zo ene QBR (tiens die 'kwartalen' volgen snel op mekaar hier)).

Voor de rest is hier niet veel te melden. Mijne audit is voorbij dus er komt wat meer ademruimte de volgende dagen/weken.

Ik ben naar een Aerosmith concert geweest. Niet dat ik zo ene fan ben maar wou die hunne show toch eens gezien hebben en die mannen zijn precies nog erg populair in Mexico. Al met al een fijne ervaring en wel grappig om te zien dat die nog compleet 'old school' gewijs zo met twee gitaren naast mekaar staan te overacten tijdens ene solo en dergelijke. Alles was ook piekfijn geregeld wat ik verbazend vond voor een Mexicaans concert maar toen het gedaan was bleek dat de organisatie niet echt nagedacht had over het naar buiten laten gaan van massa toeschouwers en het duurde dan ook meer dan een uur voor we buiten stonden. Normaal zou me dit irriteren maar nu was het meer een geruststellend gevoel dat alles in Mexico volgens hetzelfde ritme/niveau verloopt. Ik zou volledig gedisorienteerd zijn zou dit niet zo geweest zijn.

Wat krijgen we nu??

2007-04-24T16:23:00.000-07:00

Het regent hier al heel de dag en dat is toch vrij ongewoon voor de tijd van het jaar. In de late lente en zomer zou het hier ook wel bijna dagelijks regenen maar dan steeds maar een paar uur per dag en dan nog in de namiddag (en dan zit ik toch op het werk) met een mooie, warme avond daaropvolgend (en dankzij de regen met minder luchtvervuiling dan normaal).

Ik vind het toch maar een triestig zicht, zo een grauwe hemel. Ik ben het zowaar nu al niet meer gewoon. Bovendien raken de Mexicanen helemaal het noorden kwijt als het regent. De verkeerschaos is nu al niet meer te overzien wat een leuke rit naar huis in het vooruitzicht stelt.

Ik heb de afgelopen weken van een Mexicaanse audit (fiscale jaarafsluiting voor de niet financiele mensen onder julie) kunnen genieten en sjance dat ik er zo maar twee per jaar heb (normaal hebt ge er maar 1 maar hier is dat veplicht in December en voor Maxxium in Maart). Dat is dus weken lang bekvechten over oude rekeningen, balansrekeningen en er kwamen steeds leuke verassingen uit het verleden naar boven die geen van mijn voorgangers hebben opgelost en waar ik dus mee kwam te zitten (en die ik nu moest oplossen zo was de duidelijke boodschap van ons hoofdkantoor (tja, als ze uw appartement en eigenlijk bijna al de rest voor u betalen verwachten ze ook wat meer wat dan wel normaal is)). Gelukkig is dit allemaal gedaan volgende week en kan ik daarna weer zonder al die extra stress komen werken.

Wat doet ge dan na zo een paar gestresseerde weken? Gebruik maken van het lange weekend (maandag en dinsdag hebben we hier vrij) en een trip naar Acapulco maken natuurlijk. Dat zou vanwege het verlengde weekend nogal vol moeten zitten maar aangezien we dan een paar 'events' sponsoren kan ik daar op kosten van het werk wat op stap gaan dus ik zeg zeker geen nee op zulke voorstellen. Volgens mij collega's is Acapulco een echte Mexicaanse vakantiebestemming (dus geen of nauwelijks Amerikanen) dus dat zou leuker moeten zijn dan de plekken waar we de afgelopen maanden geweest zijn.

Ik had graag naar Cuba gegaan volgende week maar de audit is dan nog niet afgelopen en dat zal dus nikske worden. Niet getreurd echter, hiervoor komen er nog kansen genoeg de volgende maanden.

Kijk eens wat een triestig zicht, zo'n natte straat (en grauwe lucht die ge hier niet ziet).

En nog meer van dat. Ben eens benieuwd wat het morgen gaat zijn.

Nog eens in Belgenland en een serieus slechte terugreis ervaring

2007-04-11T14:44:00.000-07:00

Het was nog eens plezant om terug in Belgie te zijn. Op een goei week ben ik er toch in geslaagd om van zowel familie als vrienden de meesten terug te zien alhoewel dat wel wat planning vereiste. Volgende keer moet ik toch ook eerst eens een mail sturen dat ik in Belgie ga zijn want verschillenden onder jullie waren precies verbaasd dat ik in Belgie was en aangezien ik vergeten was iets te laten weten was dat eigenlijk nog niet zo vreemd.

Vooral het feit dat alles zo vertrouwd aanvoelt (ik ben ook nog maar een goei drie maanden weg) gecombineerd met het besef dat ik nog maar een paar keer per jaar in deze vertrouwde omgeving ga vertoeven gaf me toch even een raar gevoel. Maar we moeten verder met de keuze's die we gemaakt hebben en na nog maar een dag of twee terug in Mexico besef ik dat ik toch een goede keuze gemaakt heb met het aanvangen van dit avontuur (het mooie weer, nu zo'n 26 grC en het vooruitzicht op alweer een paar leuke parties en uitstapjes (Veracruz en hopelijk ook een dikke week Cuba als ik het geregeld krijg) hebben hier wat mee te maken natuurlijk).

De terugreis naar Mexico was een ietwat mindere ervaring om zo maar even een kleine understatement in deze post te gooien. Allereerst inchecken in Brussel ging niet van een leien dakje omdat ik via de States ging en er dan ene hoop extra veiligheidsmaatregelingen getroffen moeten worden. Ze herkenden daar initieel mijn officieel document dat mijn werkvergunnung moet vervangen niet en enkel na tussenkomst van de supervisor aldaar kon ik inchecken. Die werkvergunning ligt bij onze advocaten om mijn 'powers of attorney' uit te breiden zodat ik geen extra handtekening van onze general manager meer nodig heb voor het goedkeuren van heel erg grote betalingen (dus ik kan nu alles zelf tekenen, hmm, dat geeft toch wel opties...).

De vlucht van Brussel naar Washington had vertraging zodat ik maar 25 minuten had om de connectievlucht naar Houston te nemen. Dat lukte net op tijd (met veel geloop en gestress en geduw opzij van die in de weg lopende Amerikanen).

In Houston had ik een uur om de volgende vlucht te nemen. Het duurde een 20 minuten om tot de juiste terminal te geraken waar ik van Aeromexico (Mexicaanse luchtvaartmaatschappij) te horen kreeg dat ik te laat was en dat ze mijn ticket aan iemand uit de wachtlijst verkocht hadden. Het feit dat ik toch 40 min voor vertrek van de vlucht daar was en dat zover ik weet geen enkele maatschappij dan al tickets begint door te verkopen waren geen argumenten voor de bijzonder onvriendelijke 'Javier' aan de incheckbalie. Nu wist ik wel dat Mexicanen in dit soort dingen nooit te vertrouwen zijn maar van een van de grootste luchtvaartmaatschappijen van Mexico had ik toch meer verwacht (ze (zijnde de supervisor van de incheck crew die toevallig deze a'''hole Javier bleek te zijn) hadden de vlucht gewoon overboekt en wilden dit niet toegeven). Na een keer of vier tussen de terminal waar United gevestigd was en die van Aeromexico was de enige oplossing dat ik in Houston moest overnachten en de dag erna proberen een vlucht te nemen. Zowel United als Aeromexico waren initeel niet geneigd dit ticket te verschaffen noch mijn hotelkamer te betalen.

Na het nodige gedreig, geroep en getier ging Aeromexico ermee akkoord en werd er voor me een kamer in 'Ramada' geboekt. Dit bleek een door Indiers gerund hotel van mijn voeten te zijn dus Javier lachtte waarschijnlijk in zijn vuistje. Vooral omdat deze knul me vertelde dat ik de dag erop om 07.00u in de luchthaven moest zijn en de dag erop bleek dat de vlucht naar Mexico pas om 12.30u vertrok. Ik mocht dus tot 12.00u wachten want deze vlucht was ook overboekt.

Uiteindelijk ben ik toch op deze vlucht geraakt en heb ik 'maar' een dag van mijn werkweek die toch al overvol was gemist.

Een mooie brief met officiele klacht van ons advocatenkantoor is ondertussen richting Aeromexico. Ik betaal van dit alles nikske zelf dus ik zou er normaal geen woorden meer aan vuil maken (alleen nooit meer met Aeromexico vliegen) maar ik vond dat onze beste vriend Javier toch een hoogst persoonlijk vermelding verdiende in dit hele verhaal. Waarschijnlijk dat het nikske veranderd maar ik ben toch al een kaarske gaan branden dat dieje knuppel tenminste stevig naar zijn voeten krijgt (tenminste).

QBR (quarterly business review wil dat zeggen)

2007-03-26T17:35:00.000-07:00

Afgelopen donderdag tem zondag dus weer hard zitten werken (dus ook in het weekend zoals ge ziet) tijdens onze QBR in Playa del Carmen.

Het schema zag er ongeveer zo uit:

Donderdag

12.10u aankomst in Cancun
13.10u aankomst in het hotel
14.00-18.00u relaxen in een van de sjiekste Spa's in de regio
18.00-19.00u hapje en drankje op het dakterras/restaurant van deze Spa
19.00-21.00u rusten in het hotel
21.00-23.00u diner in een restaurant
23.00-..... de beste on trade accounts (bars) bezoeken en onze merken uitchecken (lees: op stap gaan op kosten van het werk)

Vrijdag

10.00-11.00u ontbijt
11.00-14.30u presentaties over de cijfers en nieuwe plannen voor volgend jaar
14.30-16.00 lunch aan het strand
16.00-19.00 chillen op het strand
19.00-21.00 rusten in het hotel (of fitnissen)
21.00-23.00 diner in een alweer behoorlijk sjiek restaurant
23.00-..... de beste on trade accounts (clubs deze keer) bezoeken en onze merken uitchecken (lees: alweer op stap gaan op kosten van het werk)

Zaterdag

10.00-11.00u ontbijt
11.00-18.00u ronddobberen op ene enorme Catamaran, snorkelen en de hele dag genieten van het weer, lekkere hapjes en een volledig gestockeerde open bar
18.00-21.00u rust in het hotel (oftewel relaxen in de Jaccuzi op het dak van mijn bungalow)
21.00-23.00u diner
23.00-...... Wel ge kunt wel raden wat er op het menu stond veronderstel ik

Zondag

Uitrusten

15.00u terugkeer naar Mexico City (en terugkeer naar Zweden voor de Absolut collega's).

Hoe ik dit moordend tempo ga volhouden is me een raadsel. Sjance dat ik deze week weer op mijn gemak kan vechten en dreigen met ons audit team over het feit dat geen enkel cijfer uit het verleden ook maar op iets trekt en dat ik dat allemaal zo op een twee drie moet zien op te lossen.

Voor diegenen die deze kant van Mexico willen bezoeken kan ik aanraden niet naar Cancun te gaan en voor Playa del Carmen te kiezen als ge een mix van zeer mooie stranden, goed eten en een rijk nachtleven zoekt. Niet zoveel Amerikanen hier en alles is veel kleiner (geen immense hotels zoals in Cancun). Ook niet zo relaxt als andere bestemmingen in deze regio waar ge bijna alleen op het strand kunt liggen (Talum is bijvoorbeeld een aanrader op dit vlak) maar in deze dorpjes valt er 's avonds dan ook weer niet teveel te beleven.

Snorkelen was zeer leuk en ik wil zeker duiklessen gaan volgen om mijn duikbrevet te halen. En dan liefst serieus want er is me al aangeboden om dit op een namiddag te fixen (alles kan in Mexico).

De link naar mijn kamer(s) voor diegenen die willen zien in wat voor krot ze mij daar als Finance manager durven steken (of CFO van Maxxium de Mexico zoals ik door de Jim Beam mensen aangekondigd werd op de laatste meeting met hun (CFO met maar ene groep van 6 personen (direct) en 11 personen (indirect via Cuervo) onder u, ik begin me zowat als Arno Demulle te voelen (het kalf))).

http://reservation.condohotelsplayadelcarmen.com/
Ik zat in condo 202 (met drie slaapkamers, toch wat teveel van het goede vond ik).

Het bezoek aan de Spa was voor mij de eerste keer dat ik zoiets deed en dit was een dikke aanrader. Ge kunt zeggen wat ge wilt maar toen ze ons kwamen halen voor de massages was ik toch blij dat de paar dikke Mexicaanse mannen naar mijn collega's gingen (die kunnen dan wel even goed zijn, echt aangenaam lijkt het me toch niet.

Ons 'condohotel'..

Met zijn allen uitgeput van het harde werk op de luchthaven van Cancun.

Foto's van de daguitstap met de Catamaran volgen later als ik deze van mijn Zweedse collega's gekregen heb (ik had mijne camera niet bij die dag namelijk). UPDATE: bij deze dus wat foto's van onze Catamaran toen..

Bach in Mexico

2007-03-20T14:08:00.000-07:00

Afgelopen zondag op de valreep nog een ticket voor de Mattheuspassie van Bach (JS that is) kunnen bemachtigen. Dit zou doorgaan in de 'Sala Nezahualcóyotl' (leuke naam als ge de weg ernaar moet vragen, vooral leuk voor de personen aan wie ge het vraagt die hier nikske te beschaamd zijn om eerst eens hartelijk te lachen met uw uitspraak om dan te zeggen dat ze het niet weten) op de campus terreinen van de UNAM. Dit is de grootste universiteit van Mexico en tevens grootste universtiteit van Latijns Amerika zo is me verteld. Ik had achteraf spijt dat ik mijn fotomachien niet bijhad want er staan redelijk wat gebouwen die visueel de moeite zijn op deze campus. Trouwens, als ze hier het woord 'groot' gebruiken dan is dat ook 'wel 20 minuten verloren rijden op de campus en bijna te laat zijn voor het concert terwijl ik zo goed op tijd vertrokken was' groot.

Deze 'Sala Nezahualcóyotl' bleek trouwens kwa accoustiek in inrichting dik de moeite te zijn. Het concert was volledig uitverkocht en het publiek bleek voornamelijk te bestaan uit jonge mensen (leeftijdscategorie 20-35, vergeleken met een Bach concert in Belgie is dat eigenlijk piepjong). Ik dacht nog dat velen niet wisten wat te verwachten maar bleek uiteindelijk de bal hier stevig mis te slaan (later hierover meer). Iedereen zat trouwens in normale plunje in tegenstelling tot het meer 'opgeklede' karakter van Europese klassieke concerten. Naast me zat een volledige familie in 'jogging' kleren (gaande van knalrood tot fluo roze) waardoor ik nog meer spijt had dat ik mijne camera niet bijhad. Dit is eigenlijk hoe het hoort, kom voor de muziek en laat het gehele uiterlijk vertoon achterwege (een kwaal die bij zowel klassieke als rock-ea. concerten bij ons toch stevig speelt).

Ik moet zeggen dat de erg Latijns Amerikaanse sfeer me hier in Mexico erg aanstaan maar als ge zo ene concertzaal binnenwandelt en vooral als het orkest de eerste noten aanvangt krijg ik toch het gevoel dat ik vooral dit soort dingen toch erg mis hier.

Wat me verbaasde was de beleefdheid van het publiek tijdens het concert (iets waar Mexicanen doorgaands niet erg in uitmunten). Hiermee bedoel ik dat als er iemand bijv. eens moest hoesten ze dit niet zoals ik in Belgie gewoon ben luidruchig en vooral bijzonder frequent deden maar zowaar met een zakdoekje voor de mond om de mensen rondom hen niet te zeer te storen. De wonderen zijn de wereld niet uit. Als er iemand dit eens kan uitleggen aan de gekostumeerde sjieke heren aan de aanvang bij een concert bij ons zou dat vele muziekliefhebbers uiterst plezieren.

Ik bleek dus ook helemaal mis te zijn met mijn opvatting dat velen niet zouden weten dat dit niet een normaal klassiek concert zou zijn maar 2.5 uur van de betere 'kerkmuziek'. Nog voor de laatste noot uitgestorven was sprongen er complete rijen toeschouwers recht voor het begin van wat het meest enthousiaste applaus is dat ik ooit op een klassiek concert heb meegemaakt (met roepen en tieren op zijn Mexicaans). Die jonge gasten van het St. Thomas Church Choir wisten niet wat ze meemaakten.

Dik de moeite dus alhoewel het gezelschap waarmee ik naar het concert gegaan ben het toch 'ietske minder' vond maar dat ga ik na een paar uur puur muziekgenot me niet aan het hart laten komen natuurlijk.

Ik had al iets vermeld over luierikken en Mexico niet?

2007-03-14T09:17:00.000-07:00

Wel vanaf deze week heb ik eindelijk een 'meid' (Christina, 46 jaar jong en met een stevaste blik van 'wat ene rommel hier, hoe ga ik dat allemaal opgeruimd krijgen' in haar ogen (zelfs als alles toch netjes is al zeg ik het zelf)) gevonden die door iedereen aangeraden werd en nu elke week een paar dagen mijn appartement gaat onderhouden en boodschappen doen en koken als ik er geen zin in heb.

Dat is toch echt wel handig om 's avonds thuis te komen en uw appartement kraaknet aan te treffen, de kleren gewassen, gestreken en netjes opgehangen,de afwas gedaan en de boodschappen keurig gerangschikt in de keukenkasten.

Ik had een manier om mijn kleren te rangschikken en telkens ze de gewassen en gestreken hemden en dergelijke in mijn kleerkastkamer (of hoe noemt ge zoiets?) gehangen had moest ik wel dit terug rangschikken zodat alles niet door mekaar zou hangen. Tot Christina mijn hele kleerkast dan maar ge-herrangschikt heeft en ik dus nu dit ook niet meer moet doen (en terug herschikken is niet aan de orde, voornamelijk omdat haar methode eigenlijk veel beter is).

Enig probleem is dat ik vanalles niet meer vind wat meestal het geval is als iemand anders uw spullen opruimt en als ik het dan gevonden heb wat ik zocht en gewoon op tafel laat liggen is het de avond erop weer een zoektocht van jewelste want dat wordt dan weer op een geheel andere plek 'verborgen' natuurlijk (ik denk dat er een boodschap in de zin van ' laat niks zomaar op tafel rondslingeren' verborgen zit in deze werkwijze maar ben er nog niet zeker van).

Vlamingen en Keesies op de buis.

2007-03-12T11:53:00.000-07:00

Jaja, het was een verrassing voor me maar er is redelijk wat van onze filmindustrie te bekijken hier in Mexico. Zo was er vorige week Pauline & Paulette op een zowaar Mexicaans filmkanaal en blijkbaar wordt hier ook de 'Matroushka's' uitgezonden. Ze zitten hier al aan episode 10 dus ik ga die reeks voor de derde keer missen (eerste keer op Canal+, tweede keer op VTM (of was het Ka2) en dus nu in Mexico). Die reeks moet toch de moeite geweest zijn dus als ik die in een ander land nog eens tegenkom ga ik toch proberen te kijken.

Ook heb ik al redelijk wat Hollandse films zien passeren (zonder er naar te kijken want toegegeven, echt goei films hebben ze daar de laatste jaren toch niet gemaakt (een beetje zoals in Vlaanderen eerlijk gezegd).

Nog vreemder was het feit dat sommige van die films geeneens ondertitels hebben. Er is hier een 'internationaal' filmkanaal waar ge dus zoals de naam aangeeft films van over de hele wereld kunt zien in de originele taal en zonder ondertitels. Lijkt me een vreemd concept want dan kunt ge dus maar af en toe effectief naar dit kanaal kijken (ge kunt wel kijken naar een Koreaanse film natuurlijk maar verstaan doet ge er niet veel van).

Nu moet ik wel toegeven dat ik de laatste dagen in de avond vooral TV kijk. Na een hele tijd nauwelijks tv gekeken te hebben is zo een 270+ kanalen pakket met massa's films en nog meer massa's sport toch verleidelijk. Sjance dat er weer wat weekends uit de stad op het menu staan want het is natuurlijk niet de bedoeling om hier de hele tijd voor de kijkbuis te hangen.

Update op die 'yihaa pepers enz' post

2007-03-01T15:45:00.000-08:00

Voor eenieder die ooit een kleine ronde oranje peper tegenkomt die verdacht veel lijkt op de 'habañera peper' (foto voeg ik morgen of zo wel toe) kan ik alleen maar zeggen 'Oppassen geblazen'.

Ik had dus ene hoop verschillende pepers gekocht en er al veel van geprobeerd maar deze oranje peper dus nog niet tot gisteren. Ik besliste gelukkig van om te beginnen er maar 1 te gebruiken in mijn stoofpotje. Dat ding heeft zwarte zaden als ge het opensnijdt, als er wat vocht op uw handen komt voelt dat 'niet al te prettig' aan en als ge het begint te stoven veroorzaakte de damp die uit de pan komt serieuze irritatie aan uw keel (tot in uw longen zodat ge de hele tijd staat te hoesten). Nu had dat een teken aan de wand moeten zijn maar ik heb toch de stoofpot afgemaakt en 'proberen' opeten. Miljaarde dat is pikante boel. Zo erg dat ik de hele avond een brandende mond had (tot ik een paar uur later ging slapen zelfs) en ik vandaag mijn lenzen niet kon inzetten aangezien wat van het pikante op mijn vingers naar mijn lenzen was getransfereerd en deze aldus brandend aanvoelden. En dat terwijl ik die pepers nauwelijks aangeraakt had (pepers snij ik altijd in stukjes met vork en mes zonder mijn handen te gebruiken na een nogal vervelend incident hiermee in het verleden).

Aan Niels die altijd beweert dat het allemaal niet pikant genoeg is kan ik alleen maar aanbevelen van mijn waarschuwing in de wind te slaan en tenminste 3 van die jongens in de pot te gooien als ge ze kunt vinden. Gelieve wel foto's te nemen van hoe ge eruit ziet na het eten of nog liever te wachten tot ik nog eens in het land ben om dit alles uit te proberen (ik mag graag eens lachen uit leedvermaak namelijk).

Downtown!!

2007-02-27T16:37:00.000-08:00

Dus omwille van een zoektocht naar Thai Basil, 'Golden Boy' vissaus, 'Dragonfly' donkere en lichte sojasaus en 'Golden Phoenix' jasmijnrijst (enkel de goei merken komen in mijn kookpotten) ben ik afgelopen zondag richting downtown (oftewel het historisch centrum) getrokken. Er was me verteld dat hier een heuze chinatown (street) te vinden was namelijk.

Het was ook de eerste keer dat ik de metro genomen heb ik en dat is een ervaring op zich (vreemd volk aldaar maar compleet veilig zolang ge hier niet 's avonds rondhangt).

Zoals in eerdere post al vermeld was daar alles dicht dus heb ik de namiddag al 'de toerist uithangend' doorgebracht. Ik moet zeggen dat ik niet echt onder de indruk was. 'Zocaro' was wel de moeite en er zijn veel gebouwen en straten die ook interessant zijn maar alles had de onvermijdelijk Mexicaanse stempel wat op sommige momenten het een extra charme geeft en op sommige momenten het geheel wat verprutst. Na toch wat Europese steden gezien te hebben vind ik de mix van vanalles en nog wat en historische gebouwen in een en dezelfde buurt niet echt aantrekkelijk. Het is er ook stevast enorm druk en zondag was dan nog de rustigste dag in deze buurt.

Iets wat ge hier erg veel tegenkomt is van die kleine standjes met eten in de meeste parken op een zondag waar dan ook veel volk rondloopt. Het verschil met de Aziatische steden waar ik al geweest ben is dat elke eetkraam hier taco's verkoopt (toch zo goed als elke kraam) terwijl in de Aziatische steden elke eetkraam de meest uiteenlopende dingen aanbiedt. Ik ben na nog maar twee weken die taco's al wat beu (in tegenstelling tot mijn collega's en andere Mexicanen die er maar niet genoeg van kunnen krijgen) dus ga wat me wat van deze taco kramen verwijderen de volgende weken (mijn maag en andere lichaamsdelen kunnen me er alleen dankbaar voor zijn).

Als financeknul moet ik hier ook eens geweest zijn.

En hier neem ik altijd foto's van als ik het tegenkom (een kleine knieval voor de Maestro).

Ik heb het programma van de 'Palacio de bellas artes' gezien en ben toch blij dat er buiten de lokale muziek ook redelijk wat klassiek gespeeld wordt. Nu alleen nog zien (luisteren) wat de kwaliteit van de uitvoeringen gaat zijn.

Een dikke aanrader voor diegenen die de Mexicaanse keuken willen proberen (en dan in al zijn varieteit, niet enkel de reeds vermelde taco's).

Voor diegenen die eens tot in Mexico geraken zou ik het toch aanraden. Ik moet er ook wel bij vermelden dat ik lang niet alles gezien heb. Ik had voor een seconde of 10 het gevoel van 'damn, ik had me wat beter moeten voorbereiden want nu weet ik nikske echt liggen hier' tot ik besefte dat ik deze buurt kan bezoeken wanneer ik wil en dus niet als de 'city trip weekend toerist' zoveel mogelijk moet zien en doen op een namiddag. Misschien dat mijn beeld van deze buurt de komende maanden nog veranderd.

Yihaa, pepers in zo veel vormen en kleuren.

2007-02-27T16:27:00.000-08:00

Het is hier een plezier om te winkelen voor de amateur kok. Al die dingen die ge wel eens in ene kooboek 'Mexicaans koken' tegenkomt maar niet vindt in Belgie liggen hier voor een peulschil te koop in elke supermarkt. Ik heb gisteren wel 6 verschillende pepers gevonden in de lokale 'Gigante' alsook tomatillo's (van die groene tomaten), papaya's en nog meer lokale groenten waar ik de naam niet van kan onthouden maar die erg lekker zijn. En voor bijna geen geld. Zo kost ene kilo limoenen hier zo'n 3.5 euro (terwijl 1 limoen aan 1/2e euro verhandeld wordt in de Delhaize in leuven). Avocado's zijn ook spotgoedkoop.

Alleen vindt ge niet echt de Aziatische ingredienten die ik toch ga nodig hebben als ik mijn favoriete gerechten die ik zelf kan maken wil bereiden.

Volledig met dit doel ben ik afgelopen zondag richting 'Downtown' getrokken (meer hierover in ene andere post) om in de lokale Chinatown (zijnde 1 straat vol Aziatische restaurants en winkels) te gaan vinden waar ik naar op zoek ben. Jammer genoeg waren enkel de restaurants open en heb ik de rest van de dag gewoon wat aan sightseeing gedaan. Dit had ik kunnen weten natuurlijk maar hier is zoveel open op een zondag dat ik toch de gok gewaagd heb. Alleen zijn die Aziaten natuurlijk niet gediend van dat 'altijd open' beleid en sluiten gewoon op zondag.

Nog drie weken wachten op de zetels maar we hebben toch al kabel..

2007-02-27T15:52:00.000-08:00

Het is me afgelopen weekend dan toch gelukt om meubels te gaan kopen. Ge moet hier wel goed plannen want een voormiddag om wat winkels te bekijken wordt al snel een voormiddag tot 4pm aangezien ik weer eens stevig verkeerd gereden ben op 'Insurgentes'. Dit is een straat die de hele stad doorkruist (en zo 40 km lang is aldus) en als ge hier vanaf wijkt zijt ge ineens vertrokken voor een uur of wat vloeken en tieren op de verkeersborden die volgens mij door iemand met een wel heel sadistisch gevoel voor humor zijn neergeplant. Er klopt namelijks niks van en dat ligt helemaal niet aan mijn gebrek aan orientatievermogen want dat gebrek is onbestaande zoals iedereen wel weet.

Ik heb zowaar sofa's en stoelen voor de eetkamer gevonden maar het duurt nog zo'n drie weken voor alles er is aangezien ik een ander stofke op mijn zetels wou.

In ieder geval heb ik (als alles goed gegaan is) vandaag toch mijn kabelaansluiting. Het bekomen van dit noodzakelijk product hier in Mexico (anders hebt ge enkel zeer slecht ontvangen Mexicaanse talkshows en spelprogramma's) was niet evident. Zo is me een paar keer gevraagd thuis te blijven om de installateurs binnen te laten en werd er steeds geannuleerd zonder ook maar enige melding hiervan. Nu bleef ik niet zelf thuis maar trop was toch te veel dus ik heb vandaag eens serieus van mijn oren gemaakt bij 'Cablevision'. Na een dreiging de hele boel op te zeggen (en ik had het maximale ultradeluxe pakket gekozen hier met wel 250 kanalen) kreeg ik een telefoontje of ik binnen een half uur op mijn appartement kon zijn want er waren 'toevallig' een team installateurs in de buurt (de sloebers, ge moet er toch achteraan zitten). Wonderwel boven elke verwachting waren die mannen op tijd en zo'n twee uur later waren ze klaar met de installatie (na zowat elk stopcontact in het appartement uit de muur getrokken te hebben, waarom weet ik niet en wil ik ook niet weten). Voor ik terug naar het werk moest was er nog een probleem met het signaal dus ik hoop straks ook effectief in mijne beanbag (mijn enige verlossing van het zitten op de vloer tenzij ik mijn matras tot voor de tv sleur) kan kijken naar een matchke NBA (op het NBA channel, 24u per dag matchen en achtergrond informatie (how do you like them apples Bert, Lars en Piet?).

Nog rap een fotooke van een deel van het appartement dat wel al ingericht is (en een niet onbelangrijk deel al zeg ik het zelf).

Guadalajara, La Perla Tapatia

2007-02-20T15:53:00.000-08:00

Het was toch alweer een week of wat geleden dus het werd weer eens tijd voor de volgende roadtrip (oftwel zakenreis). Dit keer stond Guadalajara en Tequila op het menu. Vrijdag trokken we eerst met gids van Cuervo naar het dorpje Tequila. Tequila kan en mag slechts in bepaalde gebieden in Mexico gemaakt worden (een beetje zoals Cognac en Champagne enkel in een bepaalde streek in Frankrijk geproduceerd mag worden onder deze naam). In dit dorpje ligt ook de geboorteplaats van de oudste tequila zijnde Cuervo. Dit is het bedrijf waar we mee samenwerken in Mexico en tevens de grootste tequilaproducent ter wereld. Hun grootste concurrent, Sauza, maakt momenteel deel uit van de Maxxiumgroep via Jim Beam en wordt in elk land behalve in Mexico dan ook door Maxxium verdeeld (het is een rare wereld, die alcoholbusiness).

Tequila bleek een klein dorp te zijn waar iedereen eigen gebrouwen tequila verkoopt alsook, kleine tonnetjes om dit wondervocht in te bewaren en plastieken mariachi gitaren.

Het is omgeven door agave velden (de agave is familie van de lelie maar lijkt sterk op een cactus en is de plant die aan de basis ligt voor de destillatie van tequila), wat een prachtig uitzicht geeft als je door de streek rijdt.

We kregen eerst een uitleg van een 'Jimador' (de persoon die de velden en planten onderhoudt)hoe de planten jaar na jaar bijgesneden en verzorgd worden. Ze gebruiken hiervoor een stevige machete en een schop met onderaan een zeer scherp rond mes. Onze Jimador deed een plant per 10 seconden. Ik deed er ongeveer 5 minuten over (toch nog beter dan de oneindig minuten van onze ontrade manager die het helemaal niet klaar kreeg, de sukkelaar).

De bekendste Jimador van Mexico zo werd me verteld.

Daarna kregen we een uitleg in de 'Rojeña', de eerste distilerie van Cuervo over het distillatie proces en het verschil in het maken van tequila met 100% agavesuikers en tequila met 51% agave en 49% andere suikers (zijnde de brol die ge in margerita's kunt doen en die naar het buitenland verscheept wordt omdat iedereen buiten Mexico denkt dat ge tequila enkel in een shot met limoen en zout kunt drinken). Als ge als ene kenner wilt overkomen (goed opletten nu Frits) moet ge dus een fles 100% agave tequila in huis hebben en dan nog liefst een 'Reposado' (een paar maanden op vat gerijpt) of een 'Añejo' (een jaar tot drie jaar op vat gerijpt).

Deze laatsten zijn echt lekker en niet te vergelijken met wat de meesten onder jullie als tequila in gedachten hebben (en worden ook niet als een shot binnengegooid maar langzaamaan gedronken).

We mochten zelfs de 'Cava' betreden waar de 'Reserva de la Familia' bewaard wordt. Dit is een zeer speciale tequila met een beperkte oplage die bestaat uit gerijpte tequila en tequila van meer dan 25 jaar in een mix die geheim moest blijven en ik dus ook niet kan vermelden op deze blog (omdat ik het niet weet wel te verstaan). Deze tequila smaakt echt volledig anders dan de rest, meer zoals een cognac met tequila nasmaak. Echt lekker en aan 100 euro per fles ook behoorlijk duur. Elk jaar wordt een wedstrijd onder Mexicaanse kunstenaars gehouden om te kijken wie de speciale 'cask' waarin de fles verkocht wordt mag decoreren.

De collectie van de afgelopen jaren, elk jaar met een andere verpakking.

We mochten nog een vat met deze 'Reserva de la Familia' signeren en daarna was het terug richting Guadalajara voor de avond activiteiten.

Stel u de vreugde voor van diegene die uit dit vat mag drinken.....

Let vooral op de zeer stijlvolle haarnetjes die iedereen vergat uit te doen voor de groepsfoto.

Nog een snelle 'lunch' om 04.00 pm in de tuin van het buitenverblijf van de eigenaar van Cuervo.

Over de avondactiviteiten in Guadalajara kunnen we kort zijn, namelijk veel en erg lekker eten en veel en erg duur drinken. Guadalajara is de plaats waar we ongeveer 30% van onze cognac verkopen en dus erg de moeite om in te investeren (en om in op stap te gaan).

Ik had een meeting met het logistieke departement van Cuervo op´maandag en kon dus zondag de stad rustig verkennen. Na Mexico City is deze toch ook grote stad (zo'n 6 miljoen mensen) een verademing kwa rust. Vooral Tlaquepaque is een aanrader (als ge lokale kunst wilt kopen). Dit is een klein dorpje dat door de stad opgeslorpt werd een tijd geleden maar dat nog steeds zijn dorpse sfeer behouden heeft (een soortgelijke buurt vindt ge ook in Mexico City).

Om in dezelfde stijl verder te gaan: Het afhandelen van een verhuis, Mexican style

2007-02-20T15:10:00.000-08:00

Yipie Yee Yozaa (enz..). Vandaag zijn ze dan eindelijk mijn spullen komen brengen. Volledig op tijd stond er een vrachtwagen met container vanochtend om 07.00 am voor mijn deur. Volledig op zijn Mexicaans zijn alle verhuizers dan eerst gaan ontbijten tot ongeveer 08.30u. Dat ze door het fout parkeren van de vrachtwagen beide garage's aan mijn gebouw blokkeerden stoorde hen blijkbaar niet (de rest van de bewoners van ons gebouw des te meer).

Uiteindelijk stonden er dus toch rond 08.30u zo'n 8 verhuizers in mijn appartement. Een beetje veel vond ik aangezien slechts 3 man in Brussel en Amsterdam alles ingepakt en verscheept hadden. Maar achteraf gezien niet slecht dat ze met zijn achten waren.

In volle vaart werd alles naar boven versleept. Tot hier, alles dik in orde. Vanaf het moment dat ze moesten beginnen aan het in mekaar schroeven van de tafel, kast en bed (stond zo in het contract dus daar kwamen ze niet onderuit) begon het echter bergafwaarts te gaan. Het duurde ongeveer 25 min om met 4 man de poten onder mijn tafel te schroeven, ik had het zelf sneller gekunt (en gezien mijn 2 linkerhanden wil dat al wat zeggen). Het IKEA bed bleek echter de grootste struikelblok te zijn. Daar hebben ze met 5 man zeker een zo'n 45 min aan zitten sleutelen. Ik probeerde nog aan te geven dat ge zo een IKEA meubel echt via het plan moet in mekaar steken maar met een plan werken is niks voor echte mannen dachten die latijnse macho's dus deden ze het uiteindelijk zonder. Er bleken wat dingen te ontbreken (volgens hen, volgens mij hadden ze in 'Youp Van't Hek zijn beroemde sketch' stijl gewoon een deel schroeven verkeerd gestoken), maar uiteindelijk blijkt er nu toch een bed in mijn 2e slaapkamer te staan.

Zij die er gaan in slapen (dus de pioniers die het eerst in het verre Mexico geraken voor een bezoek) zullen aan den lijve ondervinden hoe kundig onze groep Mexicanen uiteindelijk blijken te zijn.

Gelijkaardige taferelen in de eetkamer waar de deuren van mijn kast opeens niet meer bleken te passen en de kist met het schilderij dat Katrijn me gemaakt had niet bleek open te gaan.

Ik ben uiteindelijk moeten gaan werken en heb zoals het hoort iemand anders dit hele tafereel laten overschouwen met de boodschap: 'Als ik terugkom moet alles in orde zijn'. Toch handig als ge iemand hebt die dit allemaal kan en moet doen (we betalen dan ook redelijk wat geld aan Crown Relocations hiervoor).

En wonder boven wonder, om 01.00pm vandaag bleek alles in orde en nu kan ik dus gaan beginnen genieten van het terug bezitten van meubels na ongeveer een maand en half op de grond te hebben moeten zitten met enkel mijn Ipod voor muziek en zelden iets om te lezen. Het feit dat ik in deze periode redelijk wat trips heb kunnen maken doorheen het land was wel een pleister op deze wonde moet ik eerlijkheidshalve toegeven.

Nog snel wat foto's van mijn appartement met verhuisdozen (zeer interessant, al zeg ik het zelf), en vanaf volgende week hoop ik dan wat foto's van mijn appartement zoals het er uiteindelijk uit zou moeten zien te kunnen tonen (maar dat zal wel weer te optimistisch gedacht zijn).

Het bekomen van een rijbewijs, Mexican style

2007-02-08T16:57:00.000-08:00

Na redelijk wat uitstel zijn we vandaag dan toch met een paar andere collega's die een vernieuwing van hun rijbewijs moesten ophalen naar de dienst voor het bekomen van een rijbewijs gegaan vandaag.

De enige vereiste voor buitenlanders die in Mexico leven is dat ge een beetje Spaans spreekt. Over testen (theorie of praktijk) of het tonen van uw rijbewijs uit uw thuisland wordt met geen woord gerept.

Nu kan ik na redelijk wat uitgestelde Spaanse lessen nog niet zoveel Spaans (en 'Me llamo Steven, trabajo Maxxium' telt niet echt terwijl mijn favoriete 'El vuelo sale dos dias por semana' toch al indruk maakt op mijn collega's, maar ook niet echt verkeersrelevant is). Dus moest ik om te bewijzen dat ik het toch al wat kon het Mexicaanse manifest voor het bekomen van een rijbewijs (de volle 15 regels ervan) lezen. Lezen gaat me goed af maar de juffrouw achter de receptie was toch niet overtuigd en vroeg me of ik ook effectief begreep wat ik las. Van de 15 regels verstond ik ongeveer 3 regels en na een goedlachse 'komaan, dat is toch voldoende' van een collega en 200 pesos van mezelf was ik op weg om een foto te laten nemen voor mijn rijbewijs. De enige vereiste om iets te krijgen is dus blijkbaar ook niet altijd vereist.

Het kantoor lag in een complex met een grote supermarkt. Vreemd genoeg moesten we het rijbewijs betalen (kost officieel 435 pesos) aan een kassa van deze supermarkt (begrijpe wie begrijpe kan).

Dus na wat zessen en zevens zie hier mijn correct bekomen rijbewijs.

La Vegas, gringo's, geld verdienen en af en toe wat teveel drinken

2007-02-05T16:50:00.000-08:00

Aangezien het hier een verlengd weekend was en Acapulco geen optie om te bezoeken (vanwege te druk zo was me verteld) heb ik de beslissing genomen on een collega van me (Walid, ene Mexicaan van Libanese afkomst, en dat heb ik geweten (meer hierover later)) te vergezellen naar Las Vegas. Walid is een kenner en liefhebber van de edele goksport zo heb ik geleerd en gezien de afgelopen drie dagen.

De vlucht naar Vegas verliep goed. Het binnengeraken van de US iets minder. Voor mij ging het nog alhoewel ik nog nooit zo'n strenge maatregelingen op een luchthaven heb meegemaakt. Vooral het feit dat ik als Belg in Mexico woon was een compleet raadsel voor de douane beambte die me daarover dan ook zo'n 15 minuten heeft uitgehoord. Maar dit was niks tov wat Walid elke keer meemaakt als hij de States in wil. Zijn Libanese afkomst (alhoewel zijn familie al drie generaties in Mexico leeft), zijn Libanese uiterlijk en vooral de stempels in zijn paspoort die hij kreeg telkens hij familie in Libanon bezoekte zorgden ervoor dat het zo'n 30 minuten aan vraag en antwoord spellekes duurde voor hij de douane mocht passeren.

De rit naar het hotel maakte echter veel goed aangezien er een limousine aankwam die blijkbaar zijn dienst erop zitten had en het niet erg vond wat mensen die op een taxi aan het wachten waren voor een prijsje mee te nemen. Wallid, mezelf en nog 5 andere wachtenden gingen graag op dit aanbod in en zo kwamen we in stijl aan in de MGM Grand (zijnde ons hotel).

Het is toch wat raar om zo tussen alleen USA'ers te lopen, vooral als er veel uit het zuiden van de States komen. Ze spreken daar met een accent waarvan ge bijna zou denken dat het een karikatuur is.

De 'MGM Grand' bleek een van de grootse casino's is in Vegas te zijn (was me al verteld door Walid maar het was toch nog steeds overweldigend groot).

Dit was de ruimte om te gokken op sportevenementen. Niet zo'n goede foto maar ge mocht hier eigenlijk geen foto's nemen (en zijn daar nogal streng in) dus ik heb het niet nog eens geprobeerd.

Hier hadden we niks te zoeken. Pokerspellen met een minimuminzet van 500 dollar en black jack met dezelfde minimuminzet. Maximuminzet van 50.000 dollar tot onbeperkt aan een bepaalde tafel vol Koreanen (ik wil niet weten wat er daar zoal verloren is die avond).

De eerste avond zijn we in dit complex (alles erop en eraan deed ge er toch zo'n 20 minuten over om het te doorkruisen in stevige wandelpas) gebleven. Ik heb me hetn hele weekend tot het pokeren beperkt aangezien ge hier zelf kunt bepalen hoeveel ge inzet en dus niet teveel kunt verliezen. En wonder boven wonder de menzen rond mijn tafel zo'n 600 dollar lichter gemaakt. Dit smaakt zoveel beter als er zo'n paar typische gringo's tussenzitten die onmiddellijk beginnen van 'so you're from little Belgium' en na mijn eerste winst 'beginners luck, it won't last'. Vooral als juist die knullen veel te roekeloos inzetten en ik dan ook voornamelijk hun chips naar me toe geschoven kreeg na enkele van mijn beste spellekes.

Een kleine tip voor de 'would be' gokker. Laat de 'blackjack' tafels links liggen. Ik heb er iemand op 20 min 800 dollar zien verliezen en dit was zelfs niet een tafel met hoge inzetten. Volgens een vrij beschonken kenner die me perse wou uitleggen hoe het spel werkt wordt er op dit spel bijna nooit echt gewonnen door de spelers. Tenzij ge als ware mathematicus de kaarten begint te tellen. Hierover zijn er zelfs wat mythes in Vegas over groepen wiskundigen (en dergelijke) die wat casino's serieus wat miljoenen (inderdaad, miljoenen) lichter gemaakt hebben en daarna ook in serieuze problemen geraakt zijn met de vriendelijke eigenaren die natuurlijk niet tot de mafia behoren.

Een kleine tip voor de 'grote eters' (ik noem natuurlijk weer geen namen maar mensen met ene naam die klinkt als 'hert' of pakweg 'klank' (Bert en Frank dus) bijvoorbeeld), blijf weg van het buffet van de MGM (of eender welk casino in Vegas) als ge ooit deze stad zou aandoen.

Dit is in ware US stijl en ongelooflijk uitgebreid (nog nooit zo'n hoeveelheden eten bij mekaar gezien). Niet alles is even lekker maar kwa kwaliteit valt het best mee. En had ik al verteld dat het immens uitgebreid is.

De tweede dag gingen we na een korte stop in dit casino met een 'uilenthema' voor de befaamde 'chickenwings' (die inderdaad goed smaakten) naar de 'Luxor' om alweer te pokeren (dit casino is voor de pokerliefhebbers een aanrader omdat hier niet zoveel pro's zitten).

Ondertussen had ik al door dat ge voor uw drank niet moet betalen in de casino's (ze willen u daar dronken natuurlijk). Ondanks het feit dat ik daar die avond gretig gebruik gemaakt van heb ging ik toch weer met wat zakgeld naar huis. Dit in tegenstelling tot mijn collega die redelijk wat poen kwijtgeraakt was en toch wat groen lachte toen ik mijn winst liet zien.

De zondag was het de 'Superbowl' en daar kon ge dan ook echt niet omheen (overal en de hele tijd werd ge hier met uw neus op gedrukt). We hebben ons dan ook niet laten kennen in het evenement in een heuse sportsbar in de MGM gevolgd alhoewel zowel Walid als mezelf nikske van het spel snapten. Het (vreselijk slechte) bier (maar de prijs, zijnde het ronde getal van '0' euro per glas aangezien het casino betaalde (alweer) maakte veel goed) en de versnaperingen tesamen met de sfeer maakten van dit alles toch een leuke namiddag. Ook wat vriendelijke Amerikanen ontmoet die ons het spel (tevergeefs) probeerden uit te leggen.

Maandag was onze retourvlucht en ik heb de kans genomen om in de outlet-centers die ge daar hebt (goede merken aan spotgoedkope prijzen) het een en ander aan te kopen. Ik denk dat voor pakweg een jeans ge ongeveer de helft betaalde als voor hetzelfde merk in Mexico City.

Jammer genoeg kan ik niet terugkeren voor dit event, maar een nieuwe trip naar Vegas zit er zeker in.

Nog een niet zo'n geweldige foto van Casino New York New York (mijn fotokwaliteit zou toch moeten verbeteren in de komende maanden).

Dit was mijn eerste bezoek aan de USA en wat me opviel is dat de mensen hier in exact twee categorien te verdelen zijn. Onbeschoft en overvriendelijk. Met redelijk wat mensen in de tweede categorie viel het me beter mee dan ik verwacht had (alhoewel de eerste categorie toch als overwinnaar uit de telling kwam dus ik zou hier toch nooit willen wonen). Natuurlijk is Vegas niet representatief voor het hele land (in andere gebieden is het nog erger heb ik me laten vertellen).

Monterrey, goed vlees en nog betere whisky.

2007-01-29T19:18:00.000-08:00

Van 24 tem 26 Januari was het dan tijd om Monterrey (2e (of 3e naargelang aan wie ge het vraagt) stad van Mexico en vlak aan de grens met de States (toch geen Amerikanen gezien deze keer) te bezoeken. Dit is de stad met het meeste potentieel voor onze whisky met een groot deel van de totale whisky consumptie van Mexico. De uitgelezen plek om mensen van Macallan (de beste single malt in de wereld voor wie het nog niet wist) uit te nodigen om ons investeringsplan voor de volgende jaren te doorlopen.

We verbleven in 'Quinta real' omdat die Schotten in het beste hotel van de stad moesten zitten (ge hoort mij niet klagen, vooral omdat zij (Edrington group) alles zouden betalen zodat het niet van mijn Maxxium budget zou komen (ge zijt Finance Manager voor iets natuurlijk)).

Wat foto's van het hotel, echt wel deftige boel (iets te naar mijn mening zelfs).

Elke kamer had ook een jacuzzi...

En ene tv in de badkamer want als ge in uwe jacuzzi zit moet ge toch wat tv kunnen zien natuurlijk.

Dit was zowat de zwaarste workshop die ik de afgelopen jaren heb gedaan. Twee dagen volgepakt met 30 min presentaties die moesten leiden tot een voorstel tot investeren voor Edrington. Aangezien ze blijkbaar zwaar willen investeren in Mexico moest het allemaal tip en top zijn. Daarbovenop kwam nog eens de verplichte on trade toer wat ervoor zorgde dat dagen die begonnen op 07.30am pas eindigden om 02.00am (doodmoe en de volgende dag weer van dat).

Ik vraag me wel af hoe we die Mexicanen, die denken dat Buchanan's en Chivas goeie whisky is, kunnen leren wat ene echte Schotse single malt is (dat kennen ze hier echt nog niet). En om dan ineens te verwachten dat ze van de duurste die er is (zijnde onze prijswinnende Macallan(de meeste 'awards' van alle whiskies in geheel de wereld om ineens wat reclame te maken)) gaan kopen is nog een andere zaak.

Omdat het echt wel zware dagen waren en omdat ik zin had om Monterrey wat verder te bezichtigen ben ik ook nog het weekend gebleven. Monterry is een industriestad, dus niet al te mooi alhoewel de omringende bergen in het juiste daglicht (met veel zon) wel de moeite zijn. De stad staat ook bekend als zijnde de stad waar ge het beste vlees kunt eten in Mexico en dat kan ik inderdaad bevestigen.

Zaterdag sponsorden we via Absolut een mega event met DJ Tiesto (ge komt die Hollanders ook overal tegen) . Ik ben niet bepaald fan van die kerel maar een avondje in de VIP lounge gratis en voor niks wou ik toch niet laten liggen (onder het mum van 'eens te zien hoe we in Mexico zo'n mega event met Absolut stylen' natuurlijk). Ondanks de muziek toch een zeer geslaagde avond.

Van dit alles geen foto's aangezien de batterij van mijn camera plat was (ik had mijne lader bij maar die paste niet in het Mexicaanse stopcontact (en had mijne convertor vergeten)).

Volgend weekend........

LAS VEGAS
(yeah baby)

Trabajo duro Cabron...

2007-01-29T18:52:00.000-08:00

Van 11 tem 15 Januari in Los Cabos doorgebracht. Dat is een vakantieoord voor de rijke Amerikanen en we moesten met het marketing team gaan uitvissen of we daar willen investeren de volgende jaren (we hebben hier in Mexico een strategie per regio (stad) namelijk). Het weer was schitterend, het eten en het hotel (resort) nog veel beter, als alleen die Amerikanen nu niet zo hard tegengevallen waren was het een heel succesvolle trip geweest.

De eerste avond hadden we een workshop met de locale bartenders (lees: het leren maken van lokaal populaire coctails en ze daarna consumeren (dat moesten we niet meer leren)). Als gevolg hiervan was de workshop van de dag erop, zijnde een dag vol presentaties van de regio, de situatie van onze merken daar momenteel en mogelijke on trade ('horeca' voor de niet Maxxium termen kenners) strategie een stuk zwaarder dan voorzien.

Die avond waren we allen verwacht voor een bezoek aan de meest luxueuze resorts en clubs in de regio om het potentieel op te meten (mogelijke barstyling, het publiek in de bars en dergelijke..). Nu lijkt dit op een avondje stappen op kosten van het werk in de sjiekste tenten in de regio en dat is het eigenlijk ook (daar kan ik niet meer aan toevoegen eigenlijk).

De dagen en avonden erop werden wel loodzwaar. Zodra je effectief lange avonden' moet' maken en bar na bar, discotheek na discotheek moet bezoeken en dan nog eens contact leggen met de eigenaar van de zaak en ene hele uitleg aanhoren waarom zijn etablissement wel 'het van het' is begin je wel te merken dat het leven van onze on trade vertegenwoordigers niks voor mij zou zijn (trop est trop zeggen ze wel eens waar Frans gesproken wordt).

Voor diegenen die zouden overwegen om die regio van Mexico eens te bezoeken kan ik nog een tip meegeven. Tenzij je de meest irritante Amerikane (zijne stinkend rijke 'ik mag alles want ik heb geld' mensen en rotverwende tieners die de plaats komen uitchecken voor hun volgende 'spring break' feest) kan luchten blijf je hier best weg. Ze zitten namelijk letterlijk overal en zijn zonder uitzondering behoorlijk irritant.

Nog wat foto's van dit alles:

Het zicht vanuit mijn hotelkamer.

Met zijn allen op de boot in de baai van los Cabos (met eten op de boot, serieus de moeite).

Er zitten hier behoorlijk wat zeehonden. We hebben ook walvissen en dolfijnen gezien (iets waar Los Cabos ook voor bekend is) maar deze waren te snel weer onder water om er foto's van te kunnen nemen (en ook niet in zo grote getalen als we verwacht hadden).

Vamos al la playa

2007-01-18T13:56:00.000-08:00

Met dat behoorlijk irritant lied in gedachten had ik er aan moeten denken natuurlijk. Maar na mijn eerste Spaanse lessen wou ik natuurlijk onmiddellijk uitpakken met mijn beperkte kennis. Mijn accountant passerend zei ik dan ook vol vertrouwen voor we aan een meeting begonnen: 'un momento, como al bagño'. Ik wou dus zeggen: ' een moment, ik ga naar het toilet' maar zei dus: 'een moment, ik eet naar het toilet'. Hilariteit alom bij heel mijn team en de toon voor mijn eerste stappen in het Spaans is ineens gezet (niet dat het me gaat verhinderen om zodra ik iets leer het proberen toe te passen).

Ik krijg nu twee keer per week Spaanse les (1.5 uur per keer) en ga dat zodra mijn schema het hier toelaat dit proberen op te krikken naar 3 keer per week.

Bon, de lunchtijd is voorbij (toch nog steeds vreemd dat ze hier rond 15.00u-16.00u lunchen) dus we zullen maar weer eens aan de slag gaan.

Paradijs voor de luierikken

2007-01-12T13:56:00.000-08:00

Ik begin zo ondertussen wat beter door te krijgen hoe het hier werkt (tot op zekere hoogte natuurlijk). Wat me voornamelijk opvalt is hoe weinig moeite ge hier moet doen als ge wat geld hebt.

Zo begeleidt (brengt) onze Maxxium chauffeur (Gerardo) me steeds als ik ga winkelen voor boodschappen. Hij staat erop om met de boodschappenkar te rijden. Aan de kassa wordt alles voor je in zakjes gestopt (voor pakweg 4 peso fooi zijnde 30 eurocent) waarna Gerardo al die zakjes mooi tot in de koffer van de auto draagt (ik vond het inititeel wat beschamend dat ik achter die man aanliep die al mijn boodschappen droeg maar hij staat erop). Ik moet er wel bijzeggen dat we hem ongeveer 1.5 keer zoveel betalen als een normaal Mexicaans 'chauffeursloon'.
In mijn appartementsgebouw worden de boodschappen dan door de portier tot aan mijn appartement gedragen. Ik moet ze wel zelf uitpakken en in de kast zetten (alhoewel mijn meid (die nu op 'trial' voor een tijdje aangenomen is) dit zal gaan doen op de dagen dat ze voor me werkt). Zodra ze mijne smaak kent gaat zij zelfs al de boodschappen doen.

Ook andere dingen (zoals bijv een woordenboek Engels/Spaans, ene nieuwe adapter voor mijne GSM, echt eendert wat) wordt voor je gehaald en naar je appartement of bureau gebracht.

Voor de wat 'meer relaxte' mensen onder ons waarvan ik de namen hier niet ga noemen (P**y, B**t, L**s, F**nk,....) zou dit zou echt wel een paradijs zijn.

Hasta la vista Europa

2007-01-10T08:01:00.000-08:00

Met wat vertraging van een dag of twee ben ik dan toch kunnen vertrekken richting Mexico. Mijn werkvergunning was nog niet klaar wat natuurlijk nikske te maken had met het feit dat ik dat ding pas op het allerlaatste moment ben gaan aanvragen (10 minuten voor sluitingstijd op de laatste werdag van de Mexicaanse ambassade voor nieuwjaar).

Mijn vlucht met Lufthansa had serieuse vertraging in Frankfurt (ge kunt zelfs de Duitsers al niet meer kunt vertrouwen in hun punctialiteit verdikke) maar uiteindelijk toch veilig en wel geland in de grootste stad ter wereld. Ik had gedacht wat foto's te nemen van het vertrek en landing over Mexico stad maar ben dit uiteindelijk vergeten (een phrase die ge wel vaker zult tegenkomen in de blog vrees ik). Onze Maxxium chauffeur stond zonder te morren (die is al dat te laat komen en dergelijke natuurlijk al lang gewend) te wachten om me naar mijn appartement te brengen waar toch al een matras met wat kussens en dergelijke lag dus ik kon toch al slapen in mijn eigenste appartement.

Hier wat foto´s van mijn leeg appartement:

De volgende dagen (zijnde vrijdag + het weekend) er serieus ingevlogen om wat deadlines af te werken (jaja, ze hebben me niet gevraagd om naar de andere kant van de wereld te verhuizen om van de zon, het lekkere eten enz te genieten).

Wat foto's van ons kantoor hier:

Zoals ge ziet, een plek waar serieus hard gewerkt wordt.

Mijn meubels zijn nog steeds niet gearriveerd dus ik zit wel elke avond in een leeg appartement maar dit zou binnen een luttele 3 weken alweer opgelost moeten zijn (in het beste geval natuurlijk, anders moet ik nog langer wachten). Tja, die Mexicaanse douane moet zich ergens mee bezig houden natuurlijk.

Het is hier elke dag tussen de 24-26 C en zonnig dus dat is wel een serieuze verbetering tov pakweg Belgie waar het nu (waarschijnlijk) koud en regenachtig en nog kouder is (niet dat ik me verlaag tot leedvermaak of zo).

Wat foto's van de omgeving rond mijn appartement:

Voor de rest is er eigenlijk niks bijzonders te melden. Elke dag bestaat voorlopig uit werken (tot vrij laat) en dan wat gaan zitten niksen in mijn leeg appartement. De volgende dagen (weken) gaan er wel stukken beter uitzien aangezien er al trips naar Los Cabos, Monterrey (in het noorden, vlak aan de grens met de USA), Cancun en Playa del Carmen, Guadalajara en Tijuana gepland zijn. We hebben hier een strategie per regio en grote stad en moeten dus ter plekke gaan kijken hoe deze geimplementeerd wordt (het feit dat we altijd ene dag of twee, drie blijven en elke avond de betere clubs en restaurants gaan doen is natuurlijk volledig in het teken van het werk, dat spreekt voor zich).

Olé!

2006-11-20T08:24:00.000-08:00

Yo Steven,
hier is uwen eigenste blog, alwaar wij binnen de kortste keren geweldige foto's en verhalen verwachten van uw verblijf in Mexico.
Dit alles u aangeboden door uw homies.